As Flores, Estrelas Na Terra, Deixan 180.000 Visitas

 As estrelas non están só no ceo! Tamén están entre nós!

Son as flores! Se nos fixamos ben, ao velas de cerca, algunhas delas, sobre todo estas da foto, teñen a forma típica que lle asinamos a eses astros que aparecen no ceo pola noite e que inspiraron a tantos poetas!

Elas sobreviven moi preto do mar e, se as ollamos en conxunto, podemos verlle moita semellanza cos corais, sobre todo pola súa cor avermellada.

Eu non as coñecía, e, cando as vin, a verdade é que me fascinaron!

E non me esquezo: A todos Moitas Grazas por continuar aí e  levarnos ata máis de 180.000 Visitas!

Estalotes A Enfeitar Os Carreiros

 Cando camiño por aí gústame encontrar os estalotes a enfeitar os carreiros, penedos e terrapléns. Adoro o aire esvelto das súas varas, silvestres, ventureiras e coloridas. 

A súa forma semella un dedal por iso tamén se lle chama dedaleira. Aínda que tamén se pode ver unha certa forma de campá que nos atrae e fainos querer facer música coas súas flores. Por iso, cando as atopo, achégome a elas e non dubido en facer estalar unhas cantas lembrándome de cando era rapaza e sempre, na primavera e no verán, aledábame co seu explotar. Tempos aqueles!!

A Flor Da Chumbeira Trae 175.000 Visitas! Grazas!

A chumbeira ten pinchos como a vida mesma!

 Mais tamén presume de ter flores, como a vida mesma!

E que flores! 

A min admiráronme!

A chumbeira, ela, que xenerosa ofrece gratuitamente o seu froito a quen preto dela pasar...

E a vós, que por aquí pasades, moitas grazas polas visitas! Máis de 175.000!

Unha Manchea De Fermosura Branca

 Nas miñas correrías por aí

Ao chegar a primavera

Sáenme ao paso flores á manchea...

Extasiada contémploas

E déixoas alí estar

Cos seus pétalos de cores

Para min a ollar.

 

Algunha mesmo ousa me desafiar

Coma esta fermosura branca.

Coqueta, ela balancéase no ar

E fica fachendosa e presumida

Ao saberse a escollida do meu cismar.

Máis de 165.000 Visitas! Grazas Volvoreta Do Ar!

E grazas á vosa presenza en Camelia Branca do Ar chegamos a máis de 165.000 visitas!!! Moitas Grazas!

Volvoreta do ar,

Que fermosa es,

Volvoreta do ar

Dourada e verde.

 

Luz do candil,

Volvoreta do ar

Quédate aí, aí, aí!...

 

Non queres parar,

Parar non queres.

Volvoreta do ar

Dourada e verde.

 

Luz do candil,

Volvoreta do ar

Quédate aí, aí, aí!...

 

Quédate aí!

Volvoreta, estás aí?

Federico García Lorca

Flores de Cores: Azuis, Amarelas, Brancas, Alaranxadas

Cando camiño fóra da cidade

Elas, as flores silvestres,

Están sempre aí...

Á miña beira.

Vermellas, brancas, amarelas, alaranxadas, ...

Gústame velas a todas elas.

Mais as azuis encántanme,

Tócanme a fibra sensible...

Non sei ben o porqué...

Quizás porque a súa cor,

Espello e reflexo do ceo,

Elévame máis preto del.

Elas que nunca voaron

Nin despegaron do chan...

Aínda que... Espera...!

Aí chega o vento...

Fai maxia co seu alento,

E, co seu soprar,

Os pétalos escapan

E semellan paxaros

Ceibes no ar.

Ai! Quen puidera con eles deixarse levar

E polo ceo poder voar!

160.000 Visitas Como 160.000 Soles! Grazas!

Acadadas 160.000 Visitas! Como 160.000 Soles! Moitas Grazas!

 Hai persoas que transforman o sol nunha simple mancha amarela, pero hai tamén aquelas que fan dunha simple mancha amarela o proprio SOL.   Pablo Picasso

Gústanme As Cereixas

 De pequena gustábanme moito as cereixas…

E aínda agora me gustan e cando comezan a aparecer nas árbores veñen á miña memoria aquelas corredoiras que eu percorría co meu irmán aló polo mes de maio para chegar até a casa da miña avoa paterna. 

Polo camiño iamos enchendo a boca de frescos amorodos ventureiros que colliamos aquí e alí sen buscar demasiado.

Chegados á casa da avoa o primeiro que faciamos era gabear polas cerdeiras e chegar ata as pólas máis altas para coller as cereixas máis vermellas e redondas.

Con elas iamos enchendo os cestos que levabamos e tamén, claro, engulindo algunhas de vez en cando ata que a nosa cobiza quedaba satisfeita.

Logo voltabamos para a nosa casa co prezado froito e eu con bonitos pendentes nas orellas. A última moda naqueles días de vermello colorido nas cerdeiras do país. Tempos aqueles...!

Xela Arias No Día Das Letras Galegas 2021

 Este ano O Día Das Letras Galegas conmemora a obra da Poetisa Xela Arias da que vos deixo estas faragullas:

.......................................................

eran cabalos desbocados pola praia

cabalos

desbocados

polas praias

da cidade

Unha Fervenza, Un Banco E Palabras Galegas

Ultimamente nalgúns dos lugares máis bonitos de Galicia aparecen bancos espallados para poder contemplar comodamente a paisaxe.

Este que vos deixo está frente á Fervenza de Budián onde O Rego da Fervenza cai cun desnivel de máis de 40 m formando varias caídas de auga.

Pero este banco é, por así dicilo un chisquiño especial para nós, os galegos, E por que será? Pois polas palabras que nel están escritas:   

 Aperta, Enxebre, Orballo, Bico, Quérote ...

____Galiza Fascina, o Galego Namora___

Beleza De Pétalos Amarelos

 Emocionada contemplo esta flor

Cos seus amarelos pétalos

A ollar para min.

Ela está alí no medio do monte

Acompañada por outras

A ela semellantes.

Cando o toque suave

Da brisa que ven do mar,

Que está alí tan preto,

Toca a súa pel,

Ela móvese ao compás

Das ondas que veñen e van.

Sabe que a súa cor

Atrae todas as olladas,

Por iso ela sorrí, coqueta,

Sabedora do seu magnetismo.

Fervenza Imperturbable, Inamovible E Chea De Beleza

 Aquí estou unha vez máis a contemplar as marabillas dos ríos desta nosa Galicia.

 A auga, fonte de vida en forma de fervenza, escorre pola montaña remontando os obstáculos da súa bacía.

Un verdadeiro festín para os sentidos ollala escorregar lixeira coma un lóstrego.

Ruidosa e ao mesmo tempo apracible, capaz de amansar os peores demos que levemos dentro...

Eu marcho e ela alí fica por sempre imperturbable e inamovible.

Allea ao discorrer das horas, dos días, dos anos e dos séculos...

Mais sempre chea de beleza!

Mary Carmen

Ao Olmo Vello

 Ao olmo vello, fendido polo raio
e na súa metade podre,

coas chuvias de abril e o sol de maio
algunhas follas verdes lle saíron.

Antonio Machado

Mar Amarelo: A Primavera A Colorear A Paisaxe

 Primavera, xa estás aquí! Ti non sabías que eu estaba á tua espera! Non sabías con canta ansia desexaba o noso encontro! 

Agora son feliz, e sorrío coa tua presenza coloreando a paisaxe por onde eu paso! Verdes, castaños, azuis, brancos e amarelos son agora máis intensos! E ata os toxos no monte ousan ofrecerme un mar amarelo para me mergullar nel! 

Eu, acepto encantada!... Ummmm!... Senta tan ben!...

Pontevedra: Fundote Teucro Valiente

Conta a lenda que Pontevedra foi fundada por Teucro, un dos heroes da Guerra de Troia.

Chegaría ata o río Lérez atraído polos cantos da Serea Leucoíña e alí fundou a que el chamou Helenes, onde residiría até ao fin dos seus días.

FVNDOTE TEVCRO VALIENTE
DE AQVESTE RIO EN LA ORILLA
PARA QUE EN ESPAÑA FVESES
DE VILLAS LA MARAVILLA

Muller, Para Ti Unha Chuva De Sorrisos

 Para ti, muller...

Que no teu camiño encontres moreas de suspiros, sorrisos, bicos e abrazos... E que unha chuva de alegría espalle o seu frescor sobre ti....!

150.000 Visitas, Moitas Grazas!

 E xa pasamos das 150.000 visitas! Dende Camelia Branca do Ar só podemos dicir: ¡Moitas Grazas!

 Xa que estamos nesta vida de pasada, aproveitemos a lixeireza e a paisaxe.

Karin Raphaella Silveira

No Día da Nosa Rosalía

Pasa, río, pasa, río,
co teu maino rebulir...

Pasa, pasa caladiño,
co teu manso rebulir,
camiño do mar salado,
camiño do mar sin fin;
e leva estas lagrimiñas,
si has de chegar por alí,
pretiño dos meus amores,
pretiño do meu vivir.

Rosalía de Castro

Nubes Grises En Ceo Azul

 No ceo azul radiante

Algunhas nubes grises

Comezaban a aparecer.

 As casas, só paredes,

Permanecían alí, en ruínas,

Devastadas polo abandono

E a dor do esquecemento.

E os que por alí pasaban, coitadiños,

No medio daquel incómodo silencio,

Semellaban convertirse

En sombras, solitarias pantasmas,

Que por alí vagarán

Arrastrando as súas cadeas

De noite e sen cesar.

Mary Carmen

Auga Inerte En Días De Inverno

 Días de inverno na árida Castela... 

Neva todo ao meu redor...

Na fonte a auga, que uns días antes

caía gota a gota, paseniño,

toda ela mansiña,

nunha caída que non tiña fin,

agora fica alí, pendurada,

inmóbil, inerte...

Sen comezo nin retroceso algún...

 E é que na distancia todo arrefría

e, de tanto frío, custa respirar...

E con estes días de tolemia

Ata a alma se conxela...

Xa non hai risas...

O tempo non perdoa,

todo el está roto

nestes días atípicos

de penas sen fin.

Sol, achégate axiña onda min!

Mary Carmen

Vagar Por Aí E Falar Coas Árbores

 Gústame sair e vagar por aí, sobre todo se é polo monte.... Alí, ás veces acontecen cousas máxicas e penso que todo o que vexo me pertence... 

 Mas iso non é verdade... Non posúo nin unha mísera frangulla do aire que respiro... Pero é tan bo!!!

De súpeto as pólas das árbores chegan ata min e falan comigo... Eu dubido só un anaco de segundo e axiña me poño a conversar con elas...

Así gañamos todas... Elas, que me contan os seus queixumes, e mais eu que lle canto os meus...

Mary Carmen

Canta, Chuvia! Quero Aprender A Túa Sinfonía!

 Ás veces nas miñas correrías por montes e vales a chuvia únese a min…

Gústame cando aparece paseniño… Primeiro unha poalla, como un manto de néboa fina que se vai espallando diante de min e amósame un escenario de peli de misterio ou de terror onde as pantasmas van desfilando coas súas vestimentas esgazadas...

Adoro as diferentes tonalidades de colores que van xurdindo aquí e acolá, ás veces mesturadas para confundir a miña mente e mergullarme na melancolía do pasado, Traendo así ata min lembranzas xa perdidas no esquecemento pero que teiman en rexurdir.

A chuvia trae tamén con ela aloumiños do ar... E ata o arrecendo que se espalla no ambiente é totalmente diferente, a terra mollada e a frescura...

Gústame o seu repenicar nas follas das árbores e nos tellados das casas...

Canta, chuvia! Non pares! Quero aprender a túa sinfonía!

Mary Carmen

Buscar A Raiola Do Sol Acouga A Miña Alma

 Ás veces quería que as palabras fluísen de min coma as augas nun río… Mas é moi difícil que iso aconteza… 

 Entón só me apetece sair por aí, ir buscar a raiola do sol...

Iso soségame e acouga a miña alma...

Ummm! Que bo é sentir o seu aloumiño!

Mary Carmen

Feliz E Próspero 2021!

 Xa se achega O Ano Novo! E despois das penurias de 2020 non hai dúbida de que temos que facer de 2021 o mellor ano da nosa vida, esforzarnos por ceibarnos de medos e temores e dar o mellor de nós mesmos.

 Non importa o tempo nin a estación...

¿Se chove? Deixa chover... Mollámonos e danzamos baixo a chuva.

¿Con sol? Ou mesmo sen el achergarnos ata a beira do mar e escoitar o seu cantar incesante contra as rochas...

Se erramos, ¿Que máis dá? O importante é non claudicar e seguir o noso camiño, aceptar a nosa debilidade e rexurdir en cada bágoa.

Pois, e este año, sen dúbida que nos afianzamos máis nesta idea, vivir é un verdadeiro privilexio...

¡Disfrutemos do Mundo! ¡Feliz e Próspero 2021!

Xa Está Aquí O Nadal: Feliz Nadal!

¡E de novo está aquí O Nadal! ¡Esa época para difundir amor e semear a esperanza que nestes momentos nos fai tanta falta!

 Clicade na foto seguinte para ver os meus desexos de Nadal para todos vós.

Bo Nadal Amigos Cameleiros!

A Pedra Quería Ser Fonte

 Cando a pedra era isso:

Simplemente pedra sen xeito,

Nin por asomo soñaba

Que nas áxiles mans do canteiro

Ela chegaría a ser fonte...

Agora velai a está

A sentir a lene caricia da auga

A correr día tras día sobre ela...

Agora sabe que non é só pedra,  

Ela sabe que é tamén meiga e feiticeira

Pois transforma o doce e cantareiro líquido

En espello limpo do ceo azul

Que na mañá e no solpor

nela se mira sen rubor.

 Mary Carmen

O Outono É Un Artista

Gústame esta época cando O Outono fai valer as súas calidades de artista e anda por aí pintando follas e tecendo tapices que ao pisalos aínda nos entreteñen co seu ruxerruxe.

Portas No Monte

 Hai quen di que non se lle poden poñer portas ao monte… Por que non?

Ás veces é preciso...

E aquí estamos nós...

A abrir portas e a fechar feridas...

Xa Está Aquí A Camelia!

 Xa está aquí A Camelia, a flor das Rias Baixas!

 De variado colorido e formato,

disfrutemos dela mentres poidamos!

Para que?

Para nada e para todo!

 Para encher a alma de enerxía e ledicia!

A Espallar Encanto No Samaín

 Hoxe, día de Samaín, tede moito coidado porque... Imos estar por aí...

Se vos atopades con nós poderedes subornarnos con algunha lambetada, coma ovos de chocolate, donus de nubes,...  Ou algún conto... 

 Pero non teñades medo... Só imos sair para espallar o noso encanto e a nosa ledicia de vivir... 

Xa Chegou O Outono!

 É Outono e as árbores do bosque sábeno...

Coas súas follas movidas polo vento van intercambiando mensaxes escritas no vaivén da caída... Xa chegou!... Xa está aquí...! 

Saben que o outono, paseniño, vai pintando de amarelo a súa vestimenta...

E que pouco a pouco van quedar espidas fronte ao frío...

Non lles importa... porque saben que, grazas a elas, a man artesá da Nai Natureza confecciona lindos tapetes dourados onde pousar os pés, e que co seu ruxerruxe enchen o mundo de música ruxidoira que nos chega á alma... 

Mary Carmen

Escaleira Ata O Ceo E Máis Alá

 E de súpeto, así, no medio da nada, sen buscala, atopamos aquela escaleira tan ansiada...

 Escaleira que, se a seguimos, vainos levar ata o ceo e máis alá... 

Mar Carmen 

Palabras De Noa Para Mafalda Na Morte De Quino

 Ola, Mafalda, son Noa!

Xa sei que hoxe estás moi triste! 

Non pasa nada! Sabes que non estás soa! 

Vente comigo para a miña casa. Hoxe non hai sopa!

O que si que hai é iso que a ti che gusta tanto: 

FELICIDADE!

Mary Carmen

Foto: Óscar Touriño 

Deambular Por Recunchos Derruídos

 Adoro deambular por recunchos derruídos que nos enchen a alma coa súa decadente beleza.

Deixarme levar, camiñar devagar e ir pouco a pouco debullando as horas entre pinceladas coloridas e floridas imaxinando a vida de noutrora, activa e dinámica, vestida de pedra e de madeira.                 Mary Carmen