Soños Por Acadar

Todos temos soños...

Ás veces algúns deses soños chegan a cumplirse

Pero todos temos algún soño aínda por acadar.

Entón é cando xorden ao noso lado

Voces que queren facernos desistir.

Insisten en que abandonemos,

Que tiremos a toalla

Pois xa chegamos tarde.

A vida é curta, repiten,

E xa perdíche-lo tren...

Mas nós, xordos a esa música,

Continuaremos o noso sendero

A cantar os nosos propios sons.

Non importa o que nos griten,

Os soños están intactos

A esperar ser alcanzados!

Grazas Por Estar Aí!

E hoxe o blogue Camelia Branca do Ar acadou as 50.000 visitas. Moitas Grazas a todos por estar aí!

Luscofusco De Verán

O sol xa vai indo
Neste suave luscofusco de hoxe,

O último do verán.

Atardece e eu estou aquí

Na ventá, a ver 

a lembranza pasar.

Estou soa,

Sen compañía.                                      

Pero estou ben,

Gústame estar así.                     

A alma chea 

de sentimentos alegres

E eu reencontrándome

Co interior de min mesma.

Esa parte, oculta, lonxana

Pero non esquecida.

É nestes momentos

Apacibles e calmos,

Cando ata ela podo viaxar.

O Mar Cautiva E Fascina

O Mar... Sempre o mar...
E que será que ten o mar que tanto me atrae??

Será o acompasado son do ir e vir das ondas?

Será o embravecido chocar da auga

Contra as rochas dos cantís?

Que é o que hai nel que atrapa 

Todos os meus sentidos?  

Será o azul que inunda todo?
Será o seu salgado sabor?

Ou será por acaso o seu peculiar arrecendo?

Ou se cadra é a suavidade do seu manto

Que me envolve docemente?

Non... Saber non sei o que é...

Só sei que con vento,

Con chuva ou con sol

El sempre me cautiva e me fascina!!!

Trasnos E Dragóns Na Pontevedra Medieval

Alá estaba eu toda tranquila paseando pola Pontevedra de comezos de setembro, esa Pontevedra que da noite para a mañá dá un salto no tempo e atópase mergullada en plena Idade Media, a celebrar a Feira Franca.

Mas de repente pareceume escoitar un son, algo así como Tchisss...

Parecíame raro pois a carón de min non estaba ninguén... Pero ao pouco volveu o son: Tchisss...

Curiosa, decidín averiguar o que o producía. Pero por moito que miraba non daba coa solución...

E xa estaba a piques de pedir papas, cando do oco dunha das árbores da alameda, vin saír unha pequena cabeza cuberta cun chapeu amarelo, deses rematados en punta. E detrás do sombreiro viñan unhas orellas tamén puntiagudas, desas coma as dos trasnos...

¿Trasnos?? Si, si, trasnos... E é que, para a miña sorpresa, era un trasno o que estaba a chamar a miña atención!!!

El quería falar comigo e así o fixo... Pero... Se queredes saber o que me contou, teredes que esperar unha mellor ocasión. E é que agora vai dar comezo o Torneo Medieval e non o podo perder!!!

Ah! E coidado cos dragóns que andan soltos pola vila... Algúns, son un encanto... Pero outros están que botan lume!!!

Un Mundo Cheo de Maxia

Ven, ven!
Non teñas medo!

Entra comigo neste mundo

cheo de flores de todas as cores.

Este mundo

cheo de música:

a do vento,

a facerlle cóxegas ás follas,

a do rechouchíos dos paxaros,

cando voltan, ledos aos seus niños...

Este mundo

cheo da auga, de ríos, de fontes,

de lagoas e fervenzas.

Ven, ven!

Entra comigo

E así xa saberás

o que é a maxia de verdade!

Facer o propio camiño

“Os camiños non están feitos,

É andando que cada un de nós fai

O seu propio camiño.”

José Saramago                                           

¡Feliz Cumpleaños, Cris!

Y hoy es el día de tu cumpleaños. Sabes que no nos olvidamos y que siempre nos acordamos de ti.
¡Feliz Cumpleaños, Cris!

¡Cumpleaños Feliz! ¡Cumpleaños Feliz!

⊱✿◕‿◕✿⊰✿⊱♫♩♫✿⊱ ღ✿⊱♫♩♫✿⊱ ♫♩♫¨ღ✿⊱♫♩♫⊱✿◕‿◕✿⊰

Festas Da Peregrina Pontevedra 2014

E a estas alturas os pontevedreses e demais persoas que por acá se acercan estamos inmersos en plenas festas da Peregrina.

E é que todos os anos a partir do segundo sábado de agosto dáse o chupinazo de comezo destas festas tan sonadas.

Comézase na Praza da Pedreira coa lectura do pregón  desde o balcón do Pazo de Mugartegui.

E despois celébrase o traslado da carroza da Virxe ata o Santuario da Peregrina.

Non pode faltar a ofrenda de flores á Padroeira da nosa provincia, onde participan as familias ataviadas coas roupas tradicionais.

E despois todo é ledicia e xa o que queda é só gozar destes días festivos na nosa bonita cidade, Pontevedra.

 Vinde e Veredes! Pontevedra É Boa Vila, Dá de Beber A Quen Pasa...

CLICADE AQUÍ PARA VER TODAS AS FOTOS

Vida, Soños e Realidade

“Fai da túa vida un soño, e do teu soño unha realidade.”

Antoine de Saint Exupéry

Bonitos Días De Verán

E que bonitos son estes días de verán! Levántaste ben cedo e o sol xa está aí para darche os bos días.
Os paxaros pían alegremente na miña xanela e as árbores do parque danme a súa sombra cando distraidamente por alí camiño. 

Paseo lentamente pola beira do mar deixando a auga salgada mollar os meus pés cansos de tan longa invernía.  

A miña pel apaña como pode algún reflexo dourado mentres no solpor o azul do ceo e do mar invita ás súas compañeiras as cores ir debruzarse no mar nun arco da vella infinito e inesperada testemuña do último baño do Sol.

 

Poema Do Amigo Aprendiz

Quero ser o teu amigo. Nin demais e nin de menos.
Nin tan lonxe e nin tan preto. Na medida máis precisa que eu puder.
Mas amarte sen medida e ficar na túa vida,
Da maneira máis discreta que eu souber.                              
Sen tirarte a liberdade, sen xamais te sufocar.
Sen forzar a túa vontade.                                                                    

Sen falar, cando for hora de calar.
E sen calar, cando for hora de falar.
Nin ausente, nin presente por demais.
Simplemente, calmamente, serte paz.
É bonito ser amigo, mais confeso é tan difícil aprender!
E por iso eu te suplico paciencia.
Vou encher este teu rostro de lembranzas,
Dáme tempo, de axustar as nosas distancias...
Fernando Pessoa

Apreciar As Flores, O Solpor, A Herba, A Terra, A Vida

E nos tempos estes que corren tan axitados, nada tranquilos, pasamos a vida así como estando nunha carreira constante.

E hai tantos e tantos días en que non nos decatamos do sorprendente que a vida pode ser.

Deberiamos deternos un pouco, andar máis devagar e reparar naquilo que temos ao noso redor. Entón apreciariamos a beleza da senda pola que camiñamos, sentiriamos o cheiro da terra en días de chuva, o arrecendo da herba recén segada, o aroma das flores do xardín ou do campo.

Fagamos iso, e sentemos máis veces a contemplar a marabilla do solpor reflexado nas nosas rías!

Vivir Sempre No Presente

Ás veces vemos xente moi preocupada co que vai vir, co que vai pasar.

Outras hai que só fan lembrar o que aconteceu en épocas pasadas. E fan do “calquera tempo pasado foi mellor” o seu canto de guerra.

Eu prefiro vivir o presente, o agora. Gústame andar cos tempos. Vivir o momento é o que importa.

Porque como xa ben dicía F. Pessoa: “Vivo sempre no presente. O futuro, non o coñezo. O pasado, xa non o teño”.

Desexo De Vencer

Nas grandes batallas da vida, o primeiro paso para a vitoria é o desexo de vencer.
Mahatma Gandhi

A Maxia E Beleza Das Flores

Hai veces que esquecemos iso de que a vida son dous días e non gozamos plenamente do que acontece ao noso redor. Pero se hai unha gran verdade é esa. Non somos eternos, nin moito menos. Como quen di estamos aquí para unha visita rápida. Por iso non hai dúbida de que cada momento é de ouro.

Por iso, meu amigo, non esquezas de mirar para diante e tamén aos lados. Alí tamén hai cousas fermosas, alí tamén hai maxia, alí está a beleza das flores. Non pases sen admiralas, non deixes esquecer o seu arrecendo, chéiraas e lévaas contigo para sempre! 
 

Todos Os Días Sae O Sol.

Todos os días sae o sol. Ás veces está unha migalla escondido detrás do seu manto de nubes, pero el sempre está aí.

E que bonitos son os días en que podemos simplemente respirar, sentir o arrecendo das flores, achegarnos á beira do mar, mollar os pés na auga salgada, escoitar o bater constante das ondas contra as rochas impasibles, canturrear a nosa melodía preferida, e facer competencia co rechouchío dos paxaros, eses que todas as primaveras veñen facer o seu niño preto da miña ventá.

Fermosas son as alboradas, sosegadas son as noites. Antes, no luscofusco, o sol escapa melancólico. O ceo borda a súa capa de estrelas e a lúa, ciumenta, non quere ficar atrás e escacha a rir coa súa cara moi chea a relucir sobre nós.

O Mellor Está Por Vir

E hai veces en que sentimos que os demais xa non contan connosco.

Veces en que os amigos para os que sempre fomos porto seguro onde eles atracaban o barco das súas dúbidas, fan como se nós non estivésemos xa presentes. Podemos dicir que nos voltamos invisibles aos ollos daqueles nos que tanto confiabamos. E é entón que sentimos que estamos de máis, que alí sobramos.

E tamén hai veces en que nos rexeitamos a crer que sexa así, non queremos acreditar que iso está a pasar. Teimamos en que todo continúe igual. Resistímonos a abandonar esas persoas, que xa non miran para nós, que xa non buscan a nosa axuda, o noso parecer.

É duro, é difícil, pero o mellor é iso, abandonar, claudicar, tomar a iniciativa de buscar novos horizontes, novas amizades, novos camiños, novos destinos por descubrir.

Eles son os que perden, nós non, nós temos todo por gañar.

E para nós, o mellor aínda está por vir.

Benvido Sexas, SOL!

E...Siii!

Por fin chegaron uns días de sol!

Uns días en que podemos ollar para o ceo e ver o sol, capitán redondo, alí, no alto brillando no seu esplendor!

E é que todos estabamos a precisar de un baño de sol! Un baño que nos trae alegría para o rostro e quecemento para o noso ánimo!

Un sol que é praia, que é agarimo, que é colorido, que é amor, que é vida, que é iso: SOL!

Por iso: Benvido sexas, SOL! 
Fica uns días máis connosco!

Sol A Brillar No Ceo E Flores No Camiño

Non sempre estamos contentos. Non sempre pasamos a vida a rir...

Hai días en que a nube negra da tristeza invade o noso horizonte e faise presente no noso ceo.

Só queremos ficar illados, non queremos que o mundo colorido saiba da paleta de grises que nós, torpes aprendices de pintores, estamos a manexar.

Non queremos nin sentir o doce sopro do vento e fechamos portas e xanelas para que non entre nin a máis leve brisa.

E é entón que necesitamos unha man amiga que nos repinte de azul o noso ar. Un sorriso doce que alonxe todas as melancolías. Alguén que nos encha o camiño de flores coloridas. Unha persoa que nos faga ver outra vez o sol que está sempre aí a brillar para nós.
 Claro que está!

45.000 Visitas E 45.000 Grazas!

E así, case sen querer, Camelia Branca do Ar chega ás 45.000 visitas. E todo isto grazas a vós, que estades aí un día sí, e outro tamén. Por iso hoxe só quero dicir: Grazas!

 
Grazas por deixarme compartir convosco a miñas cousas, ideas, pensamentos e divagacións... Grazas por ofrecerme o agasallo da vosa visita día a día. Moitas Grazas!

O Meu Pensamento: Veleiro Incansable

Chove fóra! E eu continúo acá dentro, prisioneira dos meus achaques.

Chove fóra! Non podo saír. Desde a miña xanela vexo a xente correr debaixo dos paraugas.

Chove fóra! E o meu pensamento non quere ficar prisioneiro comigo.

El, veleiro incansable sobre o mar azul, sóltase das súas amarras e voa libremente cal gaivota no ar.

Chove fóra! Mas a miña imaxinación xa está cos pés mollados a correr na area salgada da praia.

Chove fóra! Pero todo o meu ser está a sentir. Sentir o arrecendo do mar. Escoitar o rouco son do bater incesante das ondas contra as rochas. Música que leva con ela todos os meus pesares, a miña melancolía.

Amizade Para Sempre

A flor máis fermosa perde un día a súa beleza. Pero unha amizade fiel dura para sempre.    
Antonio Machado

Folla Baleira, Sen Palabras

E hoxe quero escribir pero as palabras non me saen.

Séntome diante da folla tentando buscar ideas e pensamentos... Pero todo é en van. 

A folla permanece inalterable na súa brancura de neve... 

E é que estou baleira por dentro... Síntome sen ideas... 

Mas eu quixera tantas cousas poder dicir, poderche contar... 

Pero ti non estás e a túa ausencia só consegue que eu fique calada, muda, soa neste profundo tedio que me invade.

Xosé María Díaz Castro: Coma Un Río

E xa está aí, á porta o Día Das letras Galegas. Ese día en que conmemoramos a publicación de “Cantares Gallegos” de Rosalía de Castro e homenaxeamos a unha figura das nosas letras.

Este ano tocoulle esa honra ao poeta Xosé María Díaz Castro. 
Nado na parroquia de Os Vilares, concello de Guitiriz, é autor dunha soa obra: "Nimbos". 
Nela vemos a súa preocupación por Galicia, o paso do tempo, a vida e a morte...

Déixovos esta pequena grabación dun poema seu. Esta é a miña particular homenaxe á súa obra: Coma Un Río

Hoxe Día Mundial Do Lupus

E hoxe, coma cada 10 de maio, celebramos o día mundial do Lupus.

O lupus é unha doenza rara aínda descoñecida para milleiros de persoas. Por iso esta data, para dala a coñecer ao mundo enteiro.

Eu, todos os anos, neste día procuro contribuír co meu pequeno gran de area. O que sei do Lupus é que é unha enfermidade crónica, autoinmune e inflamatoria, que presenta síntomas moi diferenciados segundo as persoas e en varios órganos. Estes síntomas están ocasionados por un desequilibrio no sistema inmunolóxico, facendo que o corpo desenvolva anticorpos contra as súas propias células.

O nome Lupus, venlle dado polo feito de que un médico francés, Pierre Lazenave, alá polo 1851, decatouse de que os doentes con esta doenza presentaban pequenas feridas na pel coma as producidas pola trabada dun lobo. 

Poesía, Melodía Do Universo

A poesía é o eco da melodía do universo no corazón dos humanos.
 Rabindranath Tagore

Abre a Xanela, Deixa O Sol Entrar

E nesta primavera tan húmeda temos moitas saudades do Sol...

Parece que el, O Sol, está moi a gusto por alá arriba, detrás das nubes e non quere asomar o ollo por acá... 
Por isso, abre a xanela e colle o Sol directamente dos campos que hai ao teu carón... 
Abre a xanela e deixa o Sol entrar... E así con ese simple xesto, non o dubides, O sol entrará no teu lar... O sol entrará na tua vida!!!!!

Coisas que nunca existirão

"O que me dói não é o que há no coração, mas essas coisas lindas que nunca existirão."

Fernando Pessoa

Ojos Serenos De La Virgen

¿Quién te hizo esa cara,

Virgen divina de la Paz,

con tus ojos tan serenos,

que no se pueden igualar?   

Antonio Torres

Escalera Para El Nazareno

¿ Quién me presta una escalera
para subir al madero,
para quitarle los clavos            

a Jesús el Nazareno?

Saeta popular

Pensar en ti, Cris!

Hai momentos en que procuro non pensar en ti...

Pero hai outros en que, inevitablemente, ti xordes de repente, e, tal e como a nena teimosa e persistente que sempre fuches, non queres saír deles.

E lembro aquela nena nerviosa, estudosa e boa bailarina... E lembro aquela nena que corría asustada detrás do meu coche e tamén contenta porque xa non estaba perdida...

E é entón cando xa non podo máis e as bágoas aparecen no recanto dos meus ollos.

Eu, tamén teimosa, non quero deixalas saír... Hai veces que consigo facelo, pero outras...

Ai, outras... É só dicir o teu nome... E...desbordan como as augas dun río que quixeran ir ao teu encontro...

Pero cara aonde irán elas?

Hai tanto tempo que non sabemos de ti, que nin sabemos por onde ti andas...

E eu debátome nun mar de desesperos... E eu, ti sabes, sempre mal nadadora, non son quen de librarme desas augas turbulentas...

Ti sabes que quixeramos saber de ti!

Oxalá estas palabras cheguen a ti, Cris! 

A ti, A miña Quicho!

Sigue A Túa Estrela Ata Onde O Teu Sono Te Leva

E aquí estou eu de novo a agradecer a todos os lectores e amigos de Camelia Branca Do Ar. Grazas a vós xa estamos nas 40.000 visitas!!!!

Tamén para desexar para vós todo o mellor!

E como di a canción de Celine Dion:

“Sigue a túa estrela,

Vai ata onde o teu sono te leva.

Un día chegarás a tocalo...
Eu creo en ti!!!!!”

Suavidade No Manto Agarimoso De Un Abrazo

Ás veces atópome a pensar nas diversas situacións da vida. E véñenme á cabeza eses momentos en que nos toca ser fortes e non podemos amosar os nosos sentimentos... 

Temos que simular unha forza que, non sei de onde a quitamos, pero sí, ela aparece, guardiana permanente do noso existir. 

E son eses momentos os que fan que os demais pensen que podemos con todo o que nos boten...

Pero a mim gústanme máis os instantes de suavidade, de xeitos fráxiles, en que nos despimos da coraza de dureza e podemos amosarnos tal e como somos. E deixamos soltos os cabalos dos nosos sentimentos a galopar pola realidade e chegando nun trote suave ata os que temos ao noso carón. Entón, eles decátanse tamén da nosa fraxilidade e envólvennos no manto sempre agarimoso dun abrazo... 

E senta tan ben!!!!

Cos Ollos Fechados: Soñar Sen Medo

Hai veces que nos sentimos invadidos por unha sensación de medo... Medos absurdos, sí, pero que nos impiden realizar cousas que noutros momentos, sen eles, os medos, sí que nos atreveriamos a facer.
E eses medos déixannos inmóbiles, córtannos as ás e impídennos voar.

Pero nós temos que continuar a vivir a vida! Por medo, non podemos ficar rodeados de muros e paredes. Por medo, non podemos ir sempre vestidos coa coraza protectora como escudo contra o mal. Temos que continuar e superar o medo, a cada momento e así vivir realmente e experimentar novas emocións.

Por veces un bo truco é coller e fechar os ollos. Así, con eles cerrados, non existe o medo. Cos ollos fechados podemos soñar mellor e máis alto... E iso é moi bo! Porque todos sabemos que “O soño comanda a vida”!!!!!!