Homenaxe Ás Víctimas Do Descarrilamento De Tren En Santiago De Compostela

Cada noite eu chorando pensaba……
Que esta noite tan grande non fora,
Que durase……e durase antre tanto
Que a noite das penas
Me envolve loitosa.
.........................................................

Desde estonces busquei as tiniebras
Mais negras e fondas,
E busqueinas en vano, que sempre
Tras da noite topaba ca aurora……
So en min mesma buscando no oscuro
I entrando na sombra,
Vin a noite que nunca se acaba
Na miña alma soia.
Rosalía De Castro: Follas Novas

Pedras E Atrancos No Camiño

Hai veces na vida que nos toca camiñar entre pedras, fentos, silvas e outros atrancos. Isso moléstanos, tropezamos, imos máis devagar, pero non desistimos da nosa viaxe!

Ledicia De Encontro Inesperado Sen Sentirte

Ledicia!

Ledicia da túa imaxe,

Viaxeira de um coche fugaz, nos meus olhos.

Encontro inesperado e emotivo!

E ti, que sabes da miña ansia de ti,

Ti, que sabes das miñas ganas

de tocar a tua pel,

achegácheste a min

igual que unha estrela rutilante!

Mas eu, 

estatua de mármore momentânea,

non o fixen... 

Só ollaba para ti,

Com esas olladas que o din todo.

Todo o que a boca non fala...

E eu só ollaba,

Apagando con sorrisos o lume interior

Que berraba para que eu 
estirase o brazo,

Estirase a man, 
para tocarte e sentir ...

Sentirte.....

Mas... Non o fixen...

E Eu non te sentín...

Berrar O Segredo Do Teu Nome

O teu nome..

Ai o teu nome!

Quixera berrar o teu nome

Forte, moi forte,

Alto, moi alto...

Decir a berros ese nome 
que adoro!

Mas non o digo

Nin a media voz,

Nin en susurros...

Non ouso nin sequera soletrealo!

E así, deste xeito,

El fica alá...                                           

Gardado no fondo 
do meu corazón

Ata que um dia,

Num berro da miña alma impaciente,

sópreo ao vento,

E entón xa nunca máis

será Um segredo!

O meu Segredo!

O Mar Continúa Alí

O mar...

Lembras amor?

Él continúa o seu vaivén incesante

arriba e abaixo.

Él ven a romper contra as rochas...

Esas mesmas rochas que saben do noso primeiro bico.

Esas rochas que saben 

da tua ansia loca de min...

Das túas palabras emocionadas...

Do teu fío de voz,

rouca de pasión...

Do meu arrepío 

ao roce dos teus dedos...

Da resposta 
que o meu corpo quería dar...

Si... é verdade... 

O mar continúa alí...

A rocha continua alí...

Só ti e mais eu,

malpocados viaxeiros da saudade,

ai!, non estamos...

Palabras A Mis Niños De 6º B

Y ya pusimos fin a una etapa de la vida, la vuestra y la mía.

Y aunque ha pasado poco tiempo, la nostalgia va entrando poco a poco en mí.

Estos últimos días en el cole, al entrar en el aula, vacía de vuestra presencia, toda una ola de sentimientos me invadía al pensar que todo lo vivido aquí por vosotros y por mí, ya no se volverá a repetir. Pero simpre estaréis en mi recuerdo todos y cada uno de vosotros:

El perfeccionismo, la originalidad y la inventiva de Aldara, que me mantenían siempre maravillada, la perspicacia de Antón y su sonrisa pícara al pillar mis palabras irónicas, las dotes organizativas de Laura llevadas a cabo con una sonrisa, la dulce mirada de Dalila que me envolvía en una caricia, la alegría y vitalidad de Javier, el ir y venir de Jorge en un vaivén nervioso cuando tenía que hablar, las palabras animosas de Carmen, con su melena siempre al viento, la genialidad de Aarón en sus dibujos y en su forma de vestir, siempre elegante, siempre in, la mirada enigmática de María siguiéndome por el aula, los buenos deseos de Almudena para el fin de semana, el pozo de sabiduría de Eduardo y su apasionada forma de exponer los temas, las anécdotas de Jose con sus perros y su oveja, los abrazos de Sara nada más entrar por la puerta y su constante aporte musical para el blog y para el aula, el buen hacer, tanto literario, como social, de nuestro delegado Joel, siempre amable y alegre para todo, la ansiedad y vivacidad de Andrea, la suavidad de las palabras de Juan, el entusiasmo y vitalidad de Helena siempre dispuesta para todo, la tranquilidad de Ismael, el cariño de Sandra y su visión diferente del Mundo y de la Vida, el encanto y la dulzura de la sonrisa y los abrazos de Isabel, la simpatía y eficiencia de Nicolás, siempre responsable y acertado, la vitalidad de Tomás, la risa contagiosa de Uxío, el entusiasmo con que Anxo acometía todas las tareas, la rapidez, originalidad y brillantez de Uxía... Vuestro cariño Y los abrazos y los besos sobre todo de este último mes... Y todos esos detalles que vosotros y yo sabemos... Que nos unieron cada día...

 

Quiero agradeceros vuestras palabras que me llenan de emoción siempre que las leo... Me gustan mucho, por eso, por emotivas, y porque veo que os expresasteis como yo traté de enseñaros, y, al verlas, creo que lo conseguí...   Muchas gracias por haberme dejado ser vuesta profe estos dos últimos años, de verdad que fue todo un privilegio... Sois una clase maravillosa. Y como decimos siempre, este no es un adiós... Es un hasta siempre... Y nos seguiremos viendo andando por el mundo...

Palabras De Mis Alumnos

Querida profe:

Nosotros queríamos agradecerte el esfuerzo que has impuesto en nuestra enseñanza. Contigo hemos aprendido, no sólo lo escrito en los libros, sino el modo en que con una sonrisa, todo era más fácil.

Nos enseñaste a ser respetuosos y a saber manejarnos por el mundo.

Muchas gracias por haber hecho de nosotros una buenas e inteligentes personas, y recuerda que aunque no estés presente ya tienes una parte de nuestros corazones ocupada para SIEMPRE.

    
Te agradecemos tu esfuerzo por compartir tus conocimientos que nos has enseñado estos dos años y te agradecemos la paciencia que tuviste cuando no entendíamos algo. Gracias profe y aunque nos vayamos ¡NUNCA TE OLVIDAREMOS!

¡6º B por siempre!!

Soidade E Desespero Sem Ti

Amigo

é pasión iso que Ela sinte por ti....

E esa súa pasión a onde a levará?

Iso non sei dicir...

Só sei onde agora ela está:

num mundo de soidade      

e desespero

porque ti nunca estás aquí...

E nunca vas estar...

Ti, na túa seguridade, brincas con ela

e dis: mañán...

Mas ese mañán nunca chega

e ela morre de saudades...

Saudades de ti!

Grazas Por Existir, Amor!

E si, hai moita xente a pensar que o que importa é vivir a vida...

Mas que sería da vida sen amor?

Amar e ser amada... Aínda que non é necesario estar sempre a berrar aos catro ventos que estamos namorados.

Ás veces incluso penso que canto máis reservamos un sentimento, máis desfrutamos despois eses momentos partillados, eses momentos íntimos, tan intensos que fan que te ame cada día máis...

Difícil expresar con palabras, non encontro un poema, non atopo unha música á altura... Por iso, só podo dicir: Grazas por existir, amor!

A Chuva Orballa Na Miña Alma

A Chuva orballa lentamente 
na miña alma 
e o son do seu ritmo 
nos cristais da ventá 
di para min:
"Espera por min, Amor!"

Esas foron as túas palabras...

Mas hoxe, despois de tantas lúas,  

Ti aínda non estás aquí...

E eu, aínda que sei que ti non vas vir

fico aquí... á túa espera...

Espero-te a noite toda... 

ata o novo día....

Unha espera en van... Xa o sei...

Ti non vas vir...

E os meus suspiros,

paxaros de ansiedade confiada,

voan no ar do meu cuarto...

Ata que ao fin, libres,

escapan pola fiestra aberta

ao amencer de un novo día....

Un Novo Día Sen Ti!

Amor: Divina Sensación

E hoxe estive cunha amiga que está como nena con zapatos novos porque encontrou o amor e está apaixonada...

E el, o seu amor, só el, é o tema constante da súa conversa...

Así é como eu sei:  O bo que é pasar as noites sentindo o calor do seu abrazo!

O bo que é continuar a sentir as bolboretas no estómago cando el a chama por teléfono, cando el lle fala, cando el aparece...

Tamén sei o divina que é esa sensación de súa paixón por el!

Ah... Mas tamén está a dor... A dor das despedidas... A dor da distancia que os separa... Mas, se ela fecha os ollos, el está sempre ao seu carón... Se fecha os ollos revive cada detalle dos seus encontros... Revive cada detalle daqueles inesquecibles días á beira do mar... 

Entón, neses momentos, ela sinte que non están lonxe un do outro... Eles fican preto, apenas ao alcance de un bico...

Na Nube Da Saudade

E ela está con saudades... Saudades de ti...

E ela sempre está a lembrar aqueles poucos momentos que estabades os dous a conversar...

E lembra como tu a facías sentir como quen está nunha nube, no ar, e non cos pés no chan...

Esa nube... Que nube marabillosa... Unha nube de nervios... Unha nube de ilusión... Unha nube de bolboretas na barriga e amor no corazón...

E o tempo pasou... E ela continúa na nube... Alí ficou, sempre á túa espera... Na nube... Non a deixes baixar... Sabes que está sempre alí... A te adorar...

Em Torno Ao Candeeiro Paira Uma Borboleta

Em torno ao candeeiro desolado

Cujo petróleo me alumia a vida,

Paira uma borboleta, por mandado

Da sua inconsistência indefinida.

Fernando Pessoa 

Amigo, Non Me Deixes Marchar

Amizade é un sentimento do que todo mundo gusta falar

Moitas palabras se teñen escrito

Idealizando os amigos que sempre fican ao noso lado.

Zafiros e diamantes case non brillan a carón dos amigos.

Difícil é para sempre conservalos...

E por iso eu agora digo: 

Ti que es meu amigo, non me deixes marchar...

Podo non querer voltar!!!

Podes Ter Confianza En Min

Confianza é unha palabra moi fácil de dicir.

O que xa non é así tan doado é realmente confiar.

Non é que sexa imposible. Mais todos sabemos:

Fiables son moi poucas persoas ao noso redor.

Ilusionámonos con alguén e confiámoslle os nosos segredos,

As nosas esperanzas máis íntimas, e, infelizmente,

Non garda o segredo, non é confiable e espalla

Zigzagueante, cal bolboreta no ar

Aquilo que prometeu gardar.

                                        Pero ti, si, ti que me estás a ler, 

sabes que ese teu segredo,

ese que a medias partillamos, 

fica seguro comigo.

Só ti e mais eu sabemos...

Enraizado No Pensamento Sen Esquecemento

Moito esperaba por este día.

Aínda que ela non o dicía.

Reinaba no seu interior a ilusión.

Ía poder verte, ía poder tocarte!

Ai, amor que se foi polo aire...

Deixaches no olvido a túa promesa.   

Esqueceches de onte para hoxe

Lonxe ficades, ti dela, e ela de ti.

Coitada, o día pasou a se laiar.

A pensar e maquinar como te esquecer.

Ruxía o vento na súa fiestra

Moitas nubes polo ceo correron

E ti, enraizado, sempre no seu pensamento.

Nunca chegará o esquecemento?!

Letras Galegas 2013: Vidal Bolaño

E hoxe o Día Das Letras Galegas está dedicado ao dramaturgo Roberto Vidal Bolaño.

Deixo un fragmento de unha das súas obras teatrais. Moi boa a imaxe poética sobre o galego e os que queren a súa desaparición.

TODOS: Non hai raio que te entenda.

XAXARA: Esta terra é terra boa e como tal ten moitas cousas de seu. Como a fala, porexemplo. Se nos quitan esa fala, fan que o noso

sexa seu. E si por riba rematan cos costumes,coas cantigas, cos bailes e coa música que a xente e a terra nos deu, xa non seremos ninguén e todo o noso poderá ser dos xigantóns coma el.

TODOS: E que temos que facer?

XÁXARA: Xustamente aquilo que non quere el! Escoitade raparigos, escoitade o que vos digo. Se se lle toca no ouvido revírase de tal xeito a cachola que nin sequera pode ollar de esguello. E cando lle soa moi preto unha gaita, non pode terse de pé e brinca e reviravolta a eito coma se o levara o máis fero dos ventos. E se por riba aínda, se lle fala en galego, engrúñase coma un vermiño, perde os folgos polo cú, escomeza a tremar co medo, énchenselle as latas de buracos e remata trocándose de súpeto nun pequecho e porcallento rato...

"XÁXARA, PEITUDA, PANIOGAS, TARELO, O RAPAZ E O CACHAMÓN"

 ROBERTO VIDAL BOLAÑO

Aprender O Idioma Das Árvores

"Eu queria aprender o idioma das árvores.
Saber das canções do vento nas folhas da tarde.
Eu queria apalpar os perfumes do sol."

                                       Manoel de Barros

Día Mundial Do Lupus, 10 De Maio

No día 10 de maio celébrase o día mundial do Lupus. É unha forma de cocienciar á poboación sobre esa enfermidade crónica autoinmune e que atinge a máis de 5 millóns de persoas en todo o mundo.

Este ano, o “lema” da campaña é unha man extendida en forma de L...

Esta campaña conta con moitos seguidores, persoas anónimas e tamén persoas coñecidas. Unha das persoas famosas que se uniu moi pronto a esta campaña é Chris Martin, o cantante de Clodplay.

Os que me coñecedes, e tamén os que sodes seguidores ou lectores do blogue, sabedes que sempre me gustou Coldplay...
Ás vezes gústanos un cantante ou un grupo e non sabemos o porque..
As músicas, as melodías, as palabras das cancións...

Fan que se mova algo no noso interior... E ás vezes gústannos porque sabemos que hai algo máis...
Algo que chega ata alá, ata o fondo do corazón e fica alá...

E este é o Cris Martin, bo músico e tamém boa persoa...
Que non fica afastado dos problemas da sociedade...
Aí está ele na campaña LupusHandSign

Passa Uma Nube Pelo Sol

                                                 Passa uma nuvem pelo sol 

  Passa uma pena por quem vê. 

                                           A alma é como um girassol: 

Vira-se ao que não está ao pé. 

Passou a nuvem; o sol volta. 

A alegria girassolou. 

Pendão latente de revolta, 

Que hora maligna te enrolou?

Fernando Pessoa

Brincar por Riba Das Turbulencias Da Vida

Hai veces na vida en que non temos máis remedio que lidar con problemas. E é a forma de nos enfrontar a eles a que define a nosa maneira de ser.

Hai quen decide parapetarse detrás de unha barreira e facer como que as turbulencias da vida non existen e simplemente fican alí, estáticos... Hai quen decide sortear os baches, ou mesmo pasar por debaixo da barreira... Parece que así xa está todo superado...

Eu non son así... Eu prefiro sempre saltar por riba... Así parece que os problemas fanse máis pequenos debaixo de min...

E ti? Como sorteas as turbulencias da vida?

Sexa como sexa o bo é non ficar parado por tras da barreira a ver a vida pasar... O bo é sempre continuar, por baixo, ou por riba, dá igual...Pero sempre, sempre vivir a vida.

Unha Cura De Amor

Unha cura de amor todos necesitamos...
Unha cura de amor... Sempre ven ben!!!
Eu Non encontro medicamento mellor!!!     
 E ti???

O Mellor Lugar Do Mundo

Ás veces quero viaxar lonxe,

moi lonxe...

Pero hoxe só quero ficar aquí...

Aquí onde ti estás...

Porque sen lugar a dúbidas,

o mellor lugar do mundo

é sempre ao lado

de quen me fai feliz...

E ese es ti!!!

Ser Brisa A Voar No Ceo Azul

   Ás veces non sei que quero ser...

Ás veces quero ser moitas cousas...

                           Pero, eu, hoxe só quería ser                            

Esa brisa laranxa

A voar polo ceo azul diluído

Nesa nube pintada de cinza.

Se cadra, así, podería chegar lonxe,

Aí, a onde ti estás...

E así, devagar,

Poder simplemente

Rozar a túa pel

Mais unha vez.

Mary Carmen 

Saudade E Lembranzas Alegres

Hai veces en que sentimos inmensas saudades de persoas que xa non están aquí, de persoas que sabemos xa nunca poderán estar ao noso carón....

E ás veces, eu sei, esa saudade provoca unha dor inmensurable...

Pero non debemos deixarnos arrastrar pola dor... Temos que tratar de arrinca-la de dentro de nós e deixa-la saír....

Se podemos chorar, choremos, as bágoas axudan...

Se podemos oír música, tamén a música axuda...

E buscar un lugar no que poidamos berrar alto, berrar forte para botar fora ese grito que nos afoga o peito e así deixar dentro de nós só as lembranzas alegres...

Pois é verdade que aqueles que amamos sempre están con nós... Por iso a lembranza é boa... E de seguro que o lembrar eses momentos felices vai facer aparecer un sorriso no noso rostro.

La Saeta, Cantar Al Cristo De Los Gitanos

¡Oh, la saeta, el cantar
al Cristo de los gitanos,
siempre con sangre en las manos,
                                 siempre por desenclavar!                                  
                    ¡Cantar del pueblo andaluz,                      

que todas las primaveras
anda pidiendo escaleras
para subir a la cruz!

¡Cantar de la tierra mía,
que echa flores
al Jesús de la agonía,
y es la fe de mis mayores!
¡Oh, no eres tú mi cantar!
¡No puedo cantar, ni quiero
a ese Jesús del madero,
sino al que anduvo en el mar!

Antonio Machado

Mitigar A Dor De Un Amigo!

Amigo Tony!

Eu sei da túa dor!

Eu sei da túa rebeldía contra a inxustiza da vida!

Eu sei da túa impotencia por non poder mudar nada!

Eu sei de esas palabras que tu escrebes para botar fora 

a dor que che corroe a alma!

“Apetece-me gritar de revolta.

Um grito d´alma que se ouve do outro lado do mundo!”

 E... Sí... As túas palabras chegan á miña alma

e un arrepío estremecedor recorre todo o meu corpo...

Un arrepío que eu quero hoxe unir ao teu grito...

Din por aí que a unión fai a forza... 

Poida ser que así, de esta maneira, 

estas palabras, que non son tan lindas como as túas, 

poidan mitigar un pouco a túa dor!

Quixera que non fosen só palabras, 

mas a distancia impide calquera outra mostra de afecto, comprensión e cariño... 
Mas ti xa sabes que tes todo iso. 

Por iso desde aquí, na distancia...
E en estes momentos tan tristes e difíciles para ti e a túa familia

Aquele Abraço Amigo Tony!

Vivir A Vida Con Alegría

Vive a vida sempre con alegría.... Leva un sorriso no teu rostro, porque sorrir é amar!
Por iso... Onde queira que te atopes, sorrí sempre e deixar as penas fuxir!!!

Para ti Muller!

Daquelas que cantan as pombas e as flores
Todos din que teñen alma de muller;
Pois eu que n`as canto,Virxe da Paloma,
Ai!, de que a terei?

Rosalía de Castro (Follas Novas) 

A Igrexa Mariñeira

O sol axionllado aos pes de Cristo morto

reza unha lenta salve encol das lousas frías,

e as lampariñas tecen douradas letanías

de penumbras e luz, de fe e de recordo.

                           Unha vella labrega debulla o seu rosario;

seu rosario de días, de mágoas e de arelas. 
I o lume da alma súa antre o lume das velas

é luar aldeán vestidiño de branco.
                             Luís Amado Carballo

Saber Camiñar E Deixar Pegadas Doces

E neste noso camiñar pola vida está claro que algo do camiño vai apousentando en nós. Algo vai deixando a súa marca...

 Pero tamén é certo que vamos deixando algo de nós no camiño e  na xente... E é bo que isto pase porque “poder deixar doces pegadas no corazón de un amigo, fai parte de saber camiñar con amor”.....