Feira Franca: Pontevedra Medieval

E hoxe Pontevedra non é a Pontevedra de todos os días, non... 

E é que durante a noite Pontevedra viaxou varios séculos no tempo ata o pasado e hoxe atopámonos en plena Idade Media... Sí, sí, concretamente estamos a vivir a nosa Feira Franca:

A Feira Franca, é unha festa que celebramos no primeiro sábado de setembro, e  baséase no  privilexio concedido polo rei Enrique IV alá polo 1.467 autorizando a celebración dun mercado libre de impostos de un mes de duración, quince días antes e quince días despois do 24 de agosto, festividade de San Bartolomé.

E por arte da Feira Franca toda Pontevedra, lucindo as galas propias do Medioevo,  se bota á rúa participando activamente no senfin de actividades organizadas para este evento: recreación do transporte do viño desde o Ribeiro, en carros conducidos por arrieiros e labregos, escoltados por un exército a  cabalo, torneos caballerescos,

exhibicións de cetrería, cantigas, tiro con arco, bufóns, mostra de oficios artesanais, cantos de cego,e sobre todo dando conta dos máis diversos manxares que se cociñan incluso a pé da rúa. 

Pontevedra Medieval: todo un espectáculo de colores e sabores. 

VER AQUÍ MÁIS FOTOS DA FEIRA FRANCA

Vivencias Do Camiño

E nesta nosa pasaxe viaxeira pola vida algo de nós queda no camiño e moito do camiño permanece tamén en nós: os sentimentos, as emocións, as vivencias...

Ofrenda Floral Á Virxe Peregrina 2012

E un ano máis estamos aquí a cumprir a tradición de participar na Ofrenda Floral á Virxe Peregrina. 

A miña filla Mary Carmen que agora vive en Sevilla debido ao seu traballo, chegou a propósito a Pontevedra, para non faltar a esta nosa cita de tódolos anos...

Xa no venres pola tarde, despois de disfrutar de un día ao sol na praia da Lanzada, comezamos a pasar o ferro e preparar a roupa, os pendentes, zapatos... Só deixamos para o último momento a recollida das flores, pois así teñen unha mellor presenza, recén cortadas.

E menos mal que o sábado presentouse con unha mañá fresquiña que nos deixou participar sen gobios do calor, no desfile ata a Igrexa da Peregrina.

Despois de escoitar o pregón, e coa algarabía das comparsas e agrupacións folklóricas, a comitiva iniciou a súa marcha desde a praza de Mugartegui e pasando lugares tan bonitos como a Praza da Verdura, a Praza da Leña, a Ferrería... Chegamos diante da Igrexa da nosa Virxe peregrina.

Alí, o sol tamén se queixo unir á ofrenda e participou connosco na subida espectacular da carroza ao santuario. 

E unha vez cumprida a nosa misión, unímonos á alegría reinante na cidade do Lérez polo comezo da semana grande das festas. 

E ti, sí, ti que estás a ler... Anímate, ven, e participa ti tamén, non quedes fóra... Pontevedra paga a pena de ser visitada!!!!

 Pontevedra é boa vila Dá de beber a quen pasa!!!!

VER AQUÍ TODAS AS FOTOS DA OFRENDA

Mensaxe Escrita Nas Estrelas

Moitos de nós temos persoas que queremos pero que por un motivo ou por outro non se encontran sempre ao noso lado.

Persoas amigas, familiares e/ou amores que quereriamos ter moi preto de nós pero que se atopan alá na lonxanía da distancia...

Seguramente haberá quen pense que cos novos métodos de comunicación ese afastamento agora xa non é tanto coma noutrora...

Hoxe temos medios para falar e mesmo ver  a quen non temos connosco...

Mais hai ocasións en que só ver non chega... Quereriamos sentir o seu calor, notar o seu alento no noso colo, perdernos nun abrazo apertado e que non teña fin... 

A distancia é a nosa inimiga... E entón chegamos até a pensar en querer meternos polo cable do teléfono e poder dar un agarimo... Outras veces lanzamos os nosos suspiros, os nosos anhelos, os nosos desexos para o ar ... Como nun brinde solitario ... E simplemente esperamos que as estrelas sexan as nosas mensaxeiras... Sabemos que a mensaxe será ben recollida e entregada!

Volver A Disfrutar Dos Doces Dezaseis Anos

Un amigo meu contoume que cando tiña 16 anos quería ter 30, mais que agora, preto da cincuentena, el soña cos tempos aqueles en que tiña 16... 

Seguramente hai moitas máis persoas ás que lles pasa o mesmo...

Seguramente hai moita xente a querer regresar a aquela época...

Cando un ten 16 anos a vida está aí, case toda enteira por vivir... Todos os horizontes están abertos e pensamos que podemos poñer o mundo por monteira e comer todo o que se nos poña por diante...

Cando un ten 16 anos o corazón está rebosante de soños e de ilusións, de utopías enfiadas noite tras noite no lento pasar das horas de inverno aquecidas ao lume agarimoso da lareira...  

Claro que  non contabamos coa tecnoloxía de hoxe, mas viviamos en un mundo, para min mais libre de ataduras, moi diferente a estes momentos en que a xuventude non vive sen estar pegada a unha maquiniña e non sabe disfrutar dos praceres auténticos da vida.

Cando temos 16 anos parece que non nos dá chegada a hora de poder acadar todo aquilo que anhelamos, e pensamos que a vida camiña moi devagar...

Sen embargo, co paso dos anos decatámonos de que a vida é un momento moi curto e que pasa en un plis plas... Por iso, se aínda estás nese momento da vida, eu anímote a que vivas intensamente todo o que acontece ao teu redor, para que nunca chegues a pensar en que calquera tempo pasado foi mellor, ou que deixaches moito por facer... O tempo pasado nunca volve... Cada idade ten o seu encanto:

Desfruta a vida, pois... A vida... Son dous días... 

Descalza Pola Beira Do Mar

Como moita xente, eu adoro ir á praia! Polo sol... Pero non só polo sol...

Tanto é así, que eu non paro nin un minuto, estarricada na toalla a apañar os raios do noso astro rei... Nunca fico sentada nin deitada... Non, non... Nada diso... Eu na praia estou sempre en contacto coa auga...

E o que máis me gusta é poder camiñar descalza pola beira do mar, coa auga salgada a rozar os meus pés, mollando as miñas pernas e salpicando todo o meu corpo... 
Non podo dicir que non guste do sol... Sí... Gústame o sol, a acariciar e a broncear a miña pel, mas sempre a pasear  pola orilla. Penso que  non hai nada mellor que eses paseos pola beira do mar e ao mesmo tempo estar a ouvir o rumor das ondas antes de chegar á area, ou o bater da auga contra as rochas, sentir a brisa mariña ondular o meu cabelo e a refrescar a miña pel ardente, ver as gaivotas no ceo voar e os cormoráns coas súas ás estendidas, postas a secar...

 E que dicir da sensación de sosego e de descanso que eu sinto alí!!!!!!

 E con música a soar nos meus ouvidos e no meu corazón, a miña mente libérase de toda preocupación e esquece todos os problemas...

En definitiva, na praia: Agradable e pracenteira sensación... Moitas emocións!

De Ben Nacidos É Ser Agradecidos

Hoxe só deixo flores cuns versos de Fernando Pessoa e vinte mil gracias a todos os lectores e seguidores de Camelia Branca Do Ar que estades sempre aí e conseguistes que o blogue acadara as 20.000 visitas!!!!!!!

E o jardim tinha flores
De que não me sei lembrar…
Flores de tantas cores…
Penso e fico a chorar…

Cousas Sinxelas

A min gústanme as cousas sinxelas, e as persoas sen dobrez. Adoro escoitar todo tipo de música pero ao mesmo tempo encántame que as palabras que se debullan ao son da melodía estean impregnadas de significado, de sabor e de color para a miña alma saudosa ..... E que delicia a miña ao sentir o rechouchío dos paxaros, cantándome na miña ventá, alá pola mañá ben cediño, cando aínda os meus ollos non están ben abertos ao día e aínda permanece en min a lembranza dos soños vividos na noite... Esa noite que aínda non quere marchar, que me ata ao meu leito,  pero que se ve obrigada a escapar pola présa da alborada, impaciente, e  xa presente no ceo, nas árbores, no río.....

Sempre A Camiñar

 Na vida, ás veces, as cousas andan moi de vagar... E a nosa rutina parece ir a un ritmo máis lento do que a nós nos gustaría...  Mais é importante non  parar... O que importa é seguir a estrada, ver a senda pola que temos que pisar e continuar o noso camiñar... Sempre a camiñar... Un paso detrás de outro e a nosa meta ficará un pouquiño máis cerca de nós... E o triunfo final estará ao noso alcance!

Teño Saudade Do Verán

Pois polo visto parece que este ano o verán non quere chegar ata estas paraxes galegas... E eu que estou de vacacións só teño un desexo: quero disfrutar do sol e do calor... Quero ir á praia... Quero camiñar descalza póla area e ir deixando as miñas pegadas detrás de min... Quero deixar que a auga salgada e fresca do noso Atlántico me molle os pés e incluso me conxele os tornecelos... Quero poder mergullar neste noso mar ata que me falte o ar!!!!!!

Teño saudade de ti... Saudade do verán!!!!!!

Unha Luz Na Escuridade Do Noso Desespero

Que tristeza é pensar que, cando estamos cansados, cando sentimos a dor, ou mesmo un grande oco no noso interior... Cando pensamos que estamos derrotados e fuximos da nosa batalla na vida e, escondidos, só queremos gritar ... Que tristeza atoparse con que  o mundo é xordo... E non hai ninguén para nos oír!!!

Mais... Que o desespero non chegue ata nós... É bo acreditar que, cando todo parece xa estar perdido, felizmente, haberá alguén que escoite o noso berro... Unha man amiga, unha luz na escuridade que nos libere da nosa soidade...

O Tempo Non Corre... Voa!!!

E continuando con Shakespeare, el tamén dicía que o tempo é moi lento para os que esperan, moi rápido para os que teñen medo, moi corto para os que festexan, mas  para os que aman, o tempo é eterno...

Eu non sei se Sir William estaba certo ou equivocado en algunhas de estas afirmacións, pero o que eu penso é que o tempo voa...

Aínda onte eramos nós, uns rapaces que ían á escola e tiñan os ollos moi abertos diante de todo o que a realidade nos ofrecía, e agora, case sen disfrutar da vida algúns de nós, dos que xogabamos sempre xuntos, alí no camiño polo que só pasaban os carros co seu cantar de eixe non ben mollado, algúns xa non están aquí a seguir compartindo experiencias neste camiño que é a vida...

Por iso eu penso, cada día mais claramente, que o mellor é disfrutar de todo o que a vida nos poña por diante no momento en que iso aconteza. Nada de pensar que mañá será o gran día... Temos que gozar do hoxe, porque se cadra, o mañá xa non chega... 

Porque a vida son dous días e o tempo non corre... Voa!!!!!

Soñar E Vivir A Vida

E  Shakespeare xa daquela dicía:
"Nós somos do tecido do que son feitos os soños”...

Por iso eu penso que nunca podemos deixar de soñar...

Pero tamén opino que só cos soños non chega...

Hai que vivir... Vivir é o que é  de veras importante!

Por iso: vive a vida!!!!!!!

Na Noite De San Xoán

E mañá é San Xoán o que quere dicir que esta noite milleiros de fogueiras estarán acesas por toda Galicia. É unha tradición antiga e que gusta a moita xente... 

Agora hai o costume de aproveitar o remate da fogueira para asar sardiñas, sobre todo, ou calquera outro peixe da nosa ría, e convidar a xantar a todos os presentes...

Pero iso é unha “moda” relativamente recente... De hai uns anos para acá...

Eu aínda teño moi fresca na miña memoria aquelas tardes de xuño en que os nenos e nenas do lugar onde ei me criei, nos reuniamos e alá iamos ao monte, que estaba perto, a buscar leña para facer a fogueira... Con que entusiasmo empezabamos e buscabamos as pólas máis longas para que así a cacharela fose máis alta e durase máis tempo ardendo...  Si, porque daquela eramos os rapaces os encargados de xuntar “o material” ao que se lle prendería lume despois de cear... Si, primeiro ceabamos na casa e logo iamos para “A Carballeira” e alí, xa en compaña dos nosos pais, nais, avós... Entón prendíase lume a todo alí “almacenado” e disposto en forma máis ou menos cónica... e cando xa o lume estaba baixo, entón saltabamos por riba para “purificarnos” ou para espantar as meigas, que... Seica... Habelas, hainas...

 

Mentres buscabamos a leña, tamén aproveitabamos para recoller as herbas que deixabamos toda a noite nun balde de auga, ao serán, para lavarnos ao día seguinte con aquela auga que arrecendía marabillosamente con toda aquela mestura... Había algunhas destas herbas verdadeiramente difíciles de conseguir , sobre todo se o tempo non tiña sido moi húmido...  Que sorriso de triunfo se pintaba nas nosas facianas cando dabamos con algunha delas...

Agora aqueles tempos de apañar leña e de buscar herbas xa pasaron...

Pero hoxe a noite... Hai que ir saltar por riba da fogueira!!! Hai que botar fóra a tristura do inverno e o pesadelo este da crise... 

Meigas fóra!!!!!!

Vivir A Paixón No Amor

Nun post anterior falaba eu  sobre a paixón... Pois hoxe apetéceme volver sobre o tema...

Hai quen pensa que paixón é distinto de amor... Que estar apaixonado é moi diferente de estar namorado, de sentir amor por outra persoa... E eu pregúntome.... É así de verdade? Por qué non pode existir paixón no amor???

Eu négome a pensar que se eu amo ... Non poida sentir paixón... Se eu amo a alguén, quero que ese alguén sexa a miña paixón... De feito, eu así o creo e de feito así o sinto...

Hai quen di que a paixón é un anhelo desordenado e confuso, mentres que no amor todo é claro e organizado... Tamén hai quen pensa que a paixón é un impulso torpe, cego, que, se se refina, pode chegar a ser desexo... Pero que non pasa de aí, e que axiña escapa do noso control e é efímero...

Pois, aínda sendo así, eu quero todo iso... Anhelo, impulso, confusión, desexo... No amor todo vale e non hai que ficar parados... Hai que buscar sempre o mellor... E se iso supón unha revolución interior que trastoca todo o noso mundo anterior... Non debemos dubidar e temos que lanzarnos a vivir de cheo esa paixón, sen deixarnos acobardar por medos e recelos e moito menos por temer deixar atrás unha vida tranquila, sí, pero monótona...

Por iso se ti sentes paixón: Adiante! Lánzate a vivila!!!! Que como di o refrán: A vida son dous días!!! 

Se Precisas De Min, Grita O Meu Nome Ao Vento

E na nosa vida  aí están sempre os amigos... Nos momentos doces e tamén presentes para nós cando os necesitamos...   

E nós tamén estamos sempre ai para eles... Coas nosas mans para axudar fisicamente... Coas nosas palabras para animar psiquicamente... 

Quen me coñece sabe que a min, sobre todo, gústame moito escoitar ... Escoitar a quen precisa soltar as súas penas ao ar... A quen necesita lanzar os seus desabafos sabendo que hai alguén que os recolle... 

E mesmo aínda que ás veces a miña resposta sexa o silencio, eles saben que eu estou aí... E a miña presenza  ao  seu carón mentres eles guindan fóra de si as súas mágoas é algo que, segundo me din, reconforta moito... 

E a ti que sempre estás aí... A ti, sí, a ti que es unha persoa amiga, xa sabes... 

Eu dígoche como naquel proverbio chinés:

"Toda vez que precises de min grita o meu nome ao vento que el me traerá o recado..."

...E sabes que eu... Alí estarei... Onde queira que ti esteas!!!

Seres Incompletos Buscan A Perfección

Neste mundo hai xente para todo... E hai quen pasa a vida a buscar a perfección, mais non en si mesmos... Pasan a vida a buscar unha persoa perfecta...

Mais logo fican desilusionados porque nunca atopan esa chamada perfección...

E eu pregunto: Entón... Existe ou non existe a perfección como tal??

E eu mesma me respondo: Todos nós somos seres incompletos e non podemos buscar ou querer a perfección noutra persoa, que tamén é incompleta...

O que temos que intentar é facer ben as nosas escollas... Elixir para nós alguén, non perfecto, que non existe... Mais sí elixir alguén que sexa coma nós... Alguén que estea sempre disposto a nos axudar cando precisamos e a quen lle gusten as mesmas cousas que nos gustan a nós... Ou a quen lle gusten outras cousas totalmente diferentes e entón ven a completar a parte incompleta de nós...

Entón pode ser que consigamos a unidade perfecta!!!

Dáme Un Abrazo, Unha Aperta!

En algunhas redes sociais celébrase hoxe o día do abrazo... 

Eu penso que o día do abrazo é todos os días... A min, persoalmente gústame dar abrazos e que me abracen todos os días...

Que mellor que empezar o día con un abrazo!... Un abrazo protector, un abrazo que é tamén refuxio! ... Así xa vas preparado para enfrontar todas as situacións que poidan acontecer neste noso camiñar pola vida...

Porque cando abrazamos ou somos abrazados o noso corazón aquece, e o seu calor fainos sentir mellor, como flotando leves nesas nubes que estes días tanto cobren o noso ceo... Ao mesmo tempo un abrazo fai que poidamos recuperar as nosas forzas para así poder continuar a camiñar a nosa senda.

Por iso ... Se hoxe aínda non deches unha aperta... A que esperas?? Sal correndo e bótate aos brazos da primeira persoa querida... De seguro que vas  disfrutar!

E ninguén mellor que Julio Iglesias para cantar o abrazo... Aínda que sexa de despedida! 

Dous Poemas No Día Das Letras Galegas

E hoxe 17 de maio, Día Das Letras Galegas, deixo un poema do autor homenaxeado, nesta ocasión: Valentín Paz Andrade

TRIADAS DO VENTO NO MAR

 

Verde vento polas leiras

e vento azul polo mar,

panos da mesma bandeira.

Quen fora vento, meu mar

e sobre o teu lombo brando

puidera o corpo deitar!

Quen fora o vento poboado

de polen e de cantigas

e malvises namorados!

Quen fora o vento que rube

a refrescar as estrelas

despois de folgar coa nube!

Quen fora xinete alado

de ardor e de vidro feito

 sobre das olas montado!

E Outro Poema, agora feito canción: Pranto Matricial

Paixón É Amar Sen Medida

Un día preguntáronnos que era a paixón...

E, isto foi o que dixo unha amiga miña, sen pararse  moito a pensar...

Paixón é ter unha persoa o tempo todo metida na túa cabeza... Paixón é non parar de pensar nela, desde que te levantas ata que te deitas... Paixón é querer ir durmir só para ver se así os teus pensamentos varían... Mas ao acordar... Aí está a túa mente outra vez chea só coa súa imaxe... Paixón é amar á outra persoa e querer estar sempre ao seu lado aínda que estea lonxe e sabes que é igual de feliz sen ti... Paixón é amar aínda que non sexas correspondido...

Paixón é saber que non es a súa escolla, senón unha opción de última hora, de cando alguén falla ou de cando non hai ninguén máis ... E aínda así ... Para ti o outro si é escolla, para ti non existe ninguén máis!!!

Paixón é ousar querer cometer loucuras, ou chegar mesmo a cometelas, aínda que non poidas... Aínda que non debas... 

Paixón é unha viaxe a escondidas, un famoso café, un paseo en coche,  unha ermida perto do mar, uns bicos roubados, uns bicos entregados, as ondas a bater contra as rochas... Dous corpos unidos en un abrazo sen fin... Sen nada mais...... Paixón!!!

Paixón... É amar sen medida... Aínda que doia!!!

Día Mundial do Lupus

O día 10 de maio está adicado internacionalmente ao Lupus, unha enfermidade crónica e autoinmune que pode afectar a calquera parte do noso organismo.

É un mal moi extendido, sobretodo en países asiáticos e africanos e cunha incidencia nove veces maior nas mulleres que nos homes.

O seu nome ven dado por certas manchas que aparecen nalgunhas persoas coa doenza e que se parecen a algunhas manchas presentes en persoas trabadas por lobos... LUPUS, en latín: Lobo...

Ademais do lobo, e da color púrpura, o seu símbolo, a nivel mundial é unha bolboreta, un animal moi lindo, pero a enfermidade non o é...

Máis de cinco millóns de persoas en todo o mundo,  a maioría mulleres, loitan cun futuro incerto pola presenza do Lupus na súa vida. E non só eles, xa que a enfermidade altera de certa maneira tamén a vida dos seus familiares, amigos...

Con esta celebración a nivel mundial, preténdese aumentar a sensibilidade social para con os doentes, mellorar os servizos de saúde para os pacientes, fomentar a investigación das súas causas e  buscar unha cura definitiva, mellorar o diagnóstico, xa que ás veces algúns enfermos sofren un auténtico calvario ata que son diagnosticados, e polo tanto mellorar os tratamentos, e promover estudios do impacto global desta enfermidade.

 

Particularmente penso que días como estes son moi necesarios porque a xente necesita saber máis, hai que aumentar a sensibilidade sobre a doenza LUPUS, para evitar a discriminación e moitos preconceitos con respecto a esta enfermidade e aos que a padecen... Isto sen dúbida contribuiría a salvar moitas vidas e a mellorar a situación dos doentes.

Homenaxe No Día Das Nais

O primeiro domingo de maio é o dia escollido para homenaxear as nais...

E eu penso que está ben... 

Unha nai merece, máis que ninguén, ser homenaxeada...

Unha nai está sempre aí cando somos cativos... Nai... Toda ternura, toda coidado, toda atención...

Nai coraxosa que loita sen fin para ver os seus fillos felices, sen medir esforzos, sen escatimar, e sempre a se dar... 

E continúa aí ao medrarmos... Nunca deixa de ser nai... 

E todo iso ás veces, nós,  non sabemos retribuir, ou non o exteriorizamos na medida en que debiamos... Por iso estou de acordo co día das nais... Elas merecen a nosa homenaxe todo o ano... E nese dia sacamos todo o que levamos dentro e, con todo amor,  ofrecémosllelo... 

Pero todo, todo o que podamos ofrecer, sempre será pouco ao lado de todo o que ao longo da vida estamos a recibir!... Nai... Fica sempre aí!!

O Solpor, Momento Melancólico E Lindo

O solpor, ese momento do día en que o sol parece querer escapar das nosas vidas,  pode parecernos triste porque significa a fin de algo, a fin do día... 

Sin embargo eu penso que hai  unha grande beleza nese momento... A min gústame o lusco-fusco desde que era unha cativa e contemplaba o sol, alá, lonxe no horizonte, perto do mar ... Para min sempre o solpor está ligado ao mar...

 Ese momento máxico en que o sol se tapa  co cobertor de escuma de mar...  Melancólico? Si... Mais tamén lindísimo...

Ás veces queremos berrar alto!

Hai veces, moitas, en que só temos gañas de berrar… 

E tamén moitas veces, descoñecemos o motivo…

Mas, o berro está aí, no noso interior, loitando por saír a fóra... Con todo,  non podemos poñernos a soltar á toa, todo o que nos fire e nos magoa...

Nen todo o que nos fai felices... A xente podería non entendelo... E podería chamarnos de tolos... 

Entón? Qué facer?

Moi simple: O mellor para gritar e que non nos chamen toliños é poñernos a escoitar música a todo volume, e finxir que cantamos... Nós, só gritamos e ceibamos a fera de dentro da nosa alma...

Ou tamén podemos achegarnos ata a beira do mar, nós que o temos tan perto, e nunha noite de treboada... Alá co bramar das ondas contra as rochas, e o ruxido dos tronos, deitar para fóra tódolos nosos sentimentos... Os bos e os malos, sen deixar un atrás...

Nós sos... Alí chantados na area, e na escuridade... Apenas iluminados pola luz dos lóstregos a estourar por riba de nós!!!

Día Do Planeta Terra

O Día da Terra foi ideado polo senador americano Gaylord Nelson, no día 22 de Abril coa finalidade de crear unha consciencia común aos problemas da contaminación, de conservación da biodiversidade e outras preocupacións ambientais para protexer a Terra.

Disto xa hai máis de 40 anos, e desde entón o Día da Terra, no 22 de abril, ten inspirado e mobilizado moitas persoas e organizacións en todo o mundo para demostrar o seu compromiso coa protección ambiental e asustentabilidade...Coidar da  Terra é tarefa de todos!!

E agora deixo uns versos dun  poema de F. Pessoa, un dos meus poetas predilectos... Ninguén como el para cantar a beleza que está ao noso arredor!

Deus quer, o homem sonha, a obra nasce.
Deus quis que a Terra fosse toda uma,
Que o mar unisse, já não separasse. 

....................................................

E viu-se a Terra inteira, de repente,
Surgir, redonda, do azul profundo.

E para os que vos gusta a música unha canción de Michael Jackson: Heal The World

Vencer No Xogo Da Vida

A vida é un xogo e nel todos queremos gañar... Ninguém quere perder... Mais para ser bos xogadores, para ser vencedores,  ás veces hai que arriscar, aceptar os desafíos e apostar por nós  mesmos... Só así conseguiremos mostrar o que podemos ser e a onde podemos chegar...

Mais aínda así hai quen ten medo a errar... E se erramos e nada resulta o que nós pensabamos ou o que nós queriamos? Pois... Nada... O xogo continúa, e nós con el... E, aquí, eu, teño que dicir que eu sempre, sempre, xogo mellor em compañía... Non sei, nin quero, xogar soliña...

 

Escapar A Correr Da Realidade

Nesta nosa sociedade actual, se ollamos a forma en como vivimos, podemos dicir que somos fuxitivos... Non estás de acordo?

Sempre nos encontramos a correr de un lugar para outro... Sempre con présa... Parece que somos como aquel personaxe dunha serie de televisión de cando eramos pequenos: “El Fugitivo”...

Semella que temos alguén que anda detrás de nós... E nós como reacionamos? Pois andamos sempre de fuxida, para non deixar que ese alguén nos apañe...

Somos escravos fuxitivos... E de que fuximos? Hai quen di que fuximos da nosa realidade...

E eu concordo... Somos escravos da nosa realidade e queremos fuxir dela...

Mais por veces non podemos... E entón que facemos? Pois correr... Continuamos a correr... Sen paraxe... Sempre a correr...

Deixar sair a criatura que hai en nós

É moi bo conservar a parte infantil que hai em nós... 

E de vez em cando fainos moito ben deixar sair esa criatura e brincar, rir, esquecer os problemas por un intre, dar todo de nós, botalo para fóra...

 E así poder ollar para o futuro como elas fan, de unha maneira inxenua, mais con enerxía e confianza!

Un Abrazo Para Continuar O Camiño

Nesta vida temos que tentar ser sempre fortes... Todo o fortes que poidamos ser para non nos deixar derrubar polos golpes que a vida nos pode dar...

 Mais ás veces, nos momentos máis tensos, cando parece que todo nos supera, un abrazo, unha palabra de unha persoa amiga, de un irmán ou de unha nai fan  moito ben e axudan para continuar o noso camiño!!