Pensar Que Nunca Me Foi Tan Doado

E pensar que nunca me foi tan doado entablar unha amizade como me sucedeu contigo… Era tan agradable oírte falar, deixar pasar os minutos parolando contigo… Aínda que fose de nimiedades, cousas sen importancia… Pero... É que eras ti…

E pensar que nunca me foi tan doado e rápido deixar que uns brazos me acubillasen como aconteceu contigo…E eu toda estrañada de que necesitara así desa maneira, a túa aperta cálida e sincera… E é que eras ti…

E pensar que nunca me foi tan doado e rápido deixarme bicar por uns labios como sucedeu contigo… Inexplicablemente, a miña boca necesitaba a túa, imperiosamente… Chamábate ata min… E… Así aconteceu… Só porque eres ti!... Pero... Non meu...!

Almas A Escoitar O Doce Aloumiño Do Vento

Somos dúas almas que se acharon agora e que se recoñeceron por ter vivido xuntos, intensamente, miles de anos atrás.

Os nosos corazóns, co ritmo acelerado, escoitan a melodía interpretada polo vento... Sí... Ese mesmo vento que antano nos aloumiñaba e era testemuña do noso amor.

Cando nos xuntamos, apenas eses miserentos instantes que nos deixan, todo se aleda e se desboca pola intensidade dos nosos doces bicos... Pola suavidade dos nosos aloumiños e a paixón das nosas apertas cálidas e eternas.

Despois o sorriso perdura nas nosas facianas durante días amosando a innegable pegada da felicidade por sabérmonos o un para o outro, inaccesibles aos atrancos...

Máis tarde, ao contemplar a choiva caer, e, esmorecendo polo degoiro de ti, os suspiros foxen de min e arrebolan no ar... Ás carreiras... Proferindo o teu nome no arrecendo da tarde...

Xa sabes que sempre estarei agardando por ti!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Agora O Silencio É A Miña Compañía

 E agora… Ti xa tes outra compañía e xa non me buscas… Pero cando chega ese día da semana en que nos atopábamos alí estou eu no noso lugar de encontro… 

Aínda que agora ti nunca chegas…

Pero eu sigo alí co sorriso posto botando millo ás pombas.

Non me importa que haxa nubes,

Non me importa que o sol non luza coma antes…

Nin sequera a húmida presenza da chuva me incita a marchar…

Eu manteño a vista posta no lugar por onde sempre aparecías…

Esperando a sombra da túa silueta, anhelando o son da túa voz.

Pero, a imaxe nunca xurde e o silencio é a miña única compañía.  

Fico Encantado Polo Teu Sorrir

 Alí estás ... Parada na paisaxe ... E mesmo así, con esa choiva, non deixas de sorrir...

Xa sabes canto me gusta o teu sorriso... A túa imaxe cambia de tal xeito que pareces talmente outra persoa... E eu fico encantado con esa transformación... 

Xa sabes como me gusta camiñar ao teu lado, que a emoción nos invada de tal maneira que eu poida bicarte e abrazarte forte, moi forte... Que pareza que somos só unha persoa alí, parada a contemplar a paisaxe... 

Non me importa que chova ou vente... Só quero que sexas para min... Agora... E por sempre...!

Será que algunha vez iso poderá ser posible???

Mi Papel: Enamorarme De Ti, El Tuyo, Ser Mi Enamorada

En el escenario que es el mundo

el destino hizo que mi papel

fuera enamorarme de ti.

El tuyo, ser mi enamorada.

El principio fue cuando nos conocimos:

Me enamoré a primera vista.

Tú me hablabas con tanta inteligencia,

eras tan culta y tan bien te expresabas,

que no quería más que escucharte.

Tú te mostrabas tan entusiasmada,

que me atraías hacia ti.

Cielo... ¡Qué bien me sentí cuando

me dijiste que me amabas!

Tus halagos me descontrolaban.

Quiero seguir oyendo tus palabras.

Quiero seguir siempre a tu lado.

Hagas lo que hagas,

yo ahí estaré siempre apoyándote,

con mis brazos siempre abrazándote.

Y ten por seguro que nunca

pediremos que bajen el telón.

Chegaches Ti, Así, Sen Pensar

 E así... sen pensar, chegaches ti...

Coma un lene murmurio

Soando perto de min...

Non te esperaba...

Non te buscaba... Mais...

O destino quixo que fose así...

Aínda non sei ben quen es...

De onde escapaches,

Nin cando pensas marchar...

Pero gústame este sentimento

Que nos atrapa, doce e suave

Coma os nosos bicos...

Roubados, furtivos, fugaces,

Ás carreiras e ás agachadas

Que tan ben nos saben...

E que me fan amarte

Máis alá do imprevisto,

Moito máis alá do inesperado...

Eternamente!!!

Deséxovos Un Venturoso E Feliz Ano 2.023!

 E xa nestes últimos momentos do ano 2.022 que xa está de retirada, quero desexarvos, amigos cameleiros, que por aquí deslizades o voso ollar, que o ano novo sexa de verdade  un VENTUROSO E FELIZ ANO 2.023!!!

SEDE MOI FELICES!!!

Xa Está Aquí De Novo O Nadal! Feliz Nadal!

 E xa está aquí de novo O Nadal…  E para todos quero desexar un Nadal Realmente Risoño e Todo Un Ano Feliz cargado de aventuras despampanantes. 

Sigámo-la estrela que no ceo brilla, sen distraernos… Ela levaranos sempre ata o mellor destino, coas mellores paisaxes, con vertixinosas pasaxes, con deslumbrantes fervenzas e na mellor compañía… Certo é que ás veces o chan que pisamos estará repleto de pedriñas,… E que moitas das amizades feitas ao longo do traxecto non serán exactamente o que pensabamos... E moitas delas ficarán atrás... E arquivaranse no caixón do esquecemento... Pero sempre, un paso detrás de outro, levarannos a acadar a meta que é o noso soñado obxectivo… SERMOS FELICES!

E XA VOS DEIXO OS MEUS MELLORES DESEXOS PARA VÓS, AMIGOS CAMELEIROS:

Cando Teñas Tempo Lémbrate De Min

 Se cadra, cando teñas tempo, ao mellor lémbraste de min e pasas a verme.

Se cadra tamén me podes invitar a un daqueles curtos que tanto nos gustaban aos dous... 

 Ao mellor ata finxes un pouco e podes dicirme que me botas de menos…

Ou, a lo menos, podes finxir que tés saudades de min…

E dicir que pensaches un pouco naqueles días, libre ti, nos que eras só para min…

Se cadra, cando teñas tempo, e te liberes un pouco das túas amarras, veñas onda min, platiquemos, e poidamos cantar, camiñar, beber un viño branco ben frío... ou facer algunha cousa divertida… 

 O caso sería saír desta rutina que nos abafa... Prisioneiro ti no teu cárcere...

Se cadra… Cando teñas tempo poderás lembrarte de que estou aquí…

Lémbrate de que eu existo… Non son un espellismo…

E tódolos días da miña vida vou estar á túa espera…

Pero non tardes demasiado… O frío está a chegar…

O inverno é mala compañía…

E a súa friaxe irá entumecendo os meus sentimentos por ti

E xa non serás importante para min… 

 Así que… Cando queiras… Ao teu albedrío… Cando teñas tempo,

Adícame uns minutiños…  Mais non te demores en demasía…

Se cadra… Cando te decates da miña ausencia de ti…

E veñas a min… Serei eu quen non dispoña de tempo para adicarche…

Se cadra a miña alma axiña tome costume de estar sen ti e un día, sen querer…

QUEN FIQUE AUSENTE... PERO ... DE TI … SEREI… EU…

No Día Da Música Foise Pablo Milanés

E parece que o gran cantor Pablo Milanés acaba de deixar a súa vida terreal nesta data tan emblemática para nós, os músicos, O Día Da Música...  É certo... el foise... pero as súas cancións, eternas, sempre estarán connosco, acompañándonos neses momentos tan especiais como a súa música nos suxire... 

 

 POR SEMPRE ETERNAMENTE NOS NOSOS CORAZÓNS E NOS NOSOS BEIZOS AO CANTALA!!!

Comigo Sigue Sempre O Teu Compás, Ritmo, E Tempo Para Interpretar A Melodía

 Achégate ata min amigo! Non dubides en contar comigo! Cando esteas  na miña presenza quero que sexas ti mesmo...  Quero que actúes ao teu xeito... sen cambiares nadiña, nadiña... 

Sabes que comigo ti levas a iniciativa... Comigo non tés por que finxir nin aparentar... Ti sigue sempre o teu compás, o teu ritmo, o teu tempo... Sabes que comigo ti sempre vas interpretar a melodía...

Ou Me Queres E Vés Ou Desocupo O Meu Corazón

 E grazas a vós, amigos cameleiros, isto corre que voa e xa acadamos máis de 335.000 Visitas... ¡Moitas Grazas!!!

Ou me queres e vés, ou non me queres e non vés. Mais dimo axiña para que eu poida desocupar o corazón. Caio Fernando Abreu

Deter O Tempo E Reter A Túa Imaxe Intanxible

 Tantas veces desexo que o tempo se deteña… para así poder manter na retina a túa imaxe intanxible antes de que fuxas lixeiro coma o vento… 

Para reter nas meniñas dos meus ollos a beleza perecedera dun instante… Pero sei que iso é un imposible. Só é iso, un pensamento fugaz que axiña esvaece e desaparece para voltar dalí a poucos días con pertinaz teimosía.

Deixarte Ir Alma Xemelga, Amor Inacabado

Sabes que te amei no silencio

De moitas tardes neboentas

Onde a luz do teu Sol estaba sempre secuestrada...

Tantos e tantos atrancos, sempre sen ti

Leváronme a ter que

Deixarte ir nunha mañá solleira.

 

Sabes ben que as nosas almas, xemelgas,

Atopáronse cando xa non era tempo...

Cando nada tiña solución...

 

Pasado e presente, xogan na nosa contra...

Polo que estamos condenados a que

O noso futuro xamais existirá...

 

Sabes que te amo

E que sempre estou a pensar en ti,

Xuntando en min toda clase de sentimentos:

 

Añoranzas, soños, fantasías, ilusións...

Pero todos os nosos camiños están tortos

E sempre nos levan a ningures...

 

Así... ao final...

Só imos ser outra historia 

Dun amor inacabado...

O que me leva a preguntar:

 

De verdade amábasme tanto,

Ou era só unha lene ilusión miña?

Camiñar Preto Do Mar Con Arrecendo A Sal

 Nestes días de verán achégome moitas veces preto do mar... 

É calmo e relaxante deixarse levar por estreitos camiños que nos falan de xente doutrora. 

No ar aínda resoan ecos das súas vidas tan distintas ás de agora... ao mesmo tempo que as ondas do mar achéganse ata a costa e bícana sen parar. O seu son é case un arrolo e nos beizos deposítase un suave arrecendo a sal...

Asomaba Unha Bágoa, Ao Meu Labio Frase De Perdón

 Asomaba aos seus ollos unha bágoa            

          e ao meu labio unha frase de perdón;                      

        falou o orgullo e enxugou o seu choro                    

                       e a frase nos meus labios expirou.               

                        Eu vou por un camiño, ela por outro;                      

            pero ao pensar no noso mutuo amor,           

                       eu digo aínda: «Por que calei aquel día?»                 

E ela dirá: «Por que non chorei eu?»

Gustavo Adolfo Bécquer Rima XXX