Palabras Dun Home de Paz: Mahatma Gandhi

Non deixes que morra o sol antes de que morran os teus rancores.

Mahatma Gandhi

Mergullar No Ceo, No Río Ou Nun Mar De Nubes

Que saes da casa e que o ceo está detrás da espesa e morriñenta cortina da néboa?

Non nos importa...
Ás veces é bo deixarse ir e mergullarse no que queira que sexa...

No ceo azul, no río, nun mar de nubes...

Senta tan ben! 
Acredita e experimenta!

Acepto O Reto E O Desafío Da Montaña

Eu non sei que é o que ten a montaña.

Mas sei que de vez en cando lánzame retos. 

Eu acepto o desafío e alá vou...

E cando estou alí, no cume, sinto que a miña alma se eleva e só quere voar...

Voar... 
Voar lonxe...
Moi lonxe...
Lonxe, alí onde ti estás...

Días Lindos, Momentos Simples

E temos que mirar arredor e decatarnos de que hai días tan lindos, e momentos tan simples...

Cousas Lindas Que Nunca Existirán

O que me doe non é o que hai no corazón, mais esas cousas lindas que nunca existirán!

Fernando Pessoa

Grazas polas 55000 Visitas!

E así, sen pensar, O Blogue Camelia Branca do Ar acadou as 55.000 visitas.

Só quero agradecer a todos os que por aquí pasades, por elixir ler estas ideas e pensamentos que vou publicando de cando en vez. Grazas pola amizade, para ela non existen mares nin distancias.

A todos, deixo hoxe a miña gratitude, cariño e afecto sen fin!

Feliz 2015 De Serenidade E Paz!

Desde Camelia Branca do Ar deséxovos un Feliz Ano 2015! Que este novo ano que está aí, desde a súa alborada nos traia Serenidade e Paz!

       Que non nos falten motivos para rir ou simplemente sorrir e deixar saír toda a ledicia que levamos no noso corazón. Que o cariño permaneza e que as cousas boas se multipliquen. Que non nos falten o afecto e o amor e que non nos esquezamos da forza que hai no noso interior para seguir camiñando neses días non tan bos.

Que poidamos sacar todo o proveito a este camiño que é a vida e que o noso compás nos oriente sempre para gozar de todo o bo que hai nel. Que os nosos pasos nos acerquen a acadar os nosos soños e conquistar novas metas.

E, sobre todo, que non deixemos pasar un só día sen abrazar a vida. ¡A Vida é fermosa, vívea!

Décima Ao Neno Durmido En Amor

Décima Ao Neno Durmido En Amor

Ábreseme o corazón,

Ollando O Neno no berce.

Obsérvao un paxariño,

Mimado coa súa paixón.

Tenue é a luz do recuncho

Que modula a súa dozura,  
Durmido na noite pura. 
O paxariño cántalle, 
Rechouchía coa súa garganta 
Os seus trémolos de fermosura.

Antonio Cordero Pinedo

Xa É Nadal! Feliz Nadal De Ledicia E Amizade!

E xa está aquí O Nadal.  E con el chega a ledicia deses días en que todos evocamos a tenrura do pasado, o  valor do presente e a esperanza dun futuro mellor.

E en Camelia Branca do Ar tamén é Nadal. E desde aquí desexo que no Nadal e sempre, adornemos o noso interior e a árbore da nosa vida con grilandas de amizade e tamén de gratitude por todo o que temos vivido e conseguido ata agora. Que decoremos o noso ollar coa luz da ilusión. Que en cada caixa de agasallos envolvamos tamén unhas frangullas de tenrura, de reconciliación, de amor e de perdón.

As sorpresas da vida espérannos no camiño. ¡Cun sorriso na cara saiamos ao seu encontro!

CLICADE NA FOTO E VEDE OS MEUS DESEXOS PARA TODOS VÓS, SEGUIDORES E AMIGOS:

¡Xa É Nada!¡Feliz Nadal!

Ouro De Outono, Amor De Camelia

E hoxe déixovos uns versos dun amigo meu andaluz:

Coma unha rosa formal...

Sorpréndete en lúa e media,

É bastante orixinal,

Ouro de outono que dá O

O amor dunha camelia.                             

Antonio Cordero Pinedo

Monotonía Nos Cristais Da Xanela

                Monotonía e tedio

Nestas tardes de outono.

Tras os cristais da miña xanela

Non está a chuva

Dos versos de Machado.

Tampouco estás ti.

    Ti...

Quen sabe que é de Ti?

Quen sabe por onde andarás?

Ti...

Sorrís para a vida?

           Ti... Es  feliz?

Mañá Cincenta En Liberdade

Mañá cincenta, gris e de chumbo.

Nubes a descargar sobre min

O seu prezado líquido elemento.

Pingas de aceiro,

Mans cheas de dor

Por mor do frío reinante.           

Camiños por descubrir diante de min.

E eles alí, 

Figuras da néboa,

Pacendo tranquilos

A gozar de toda

A súa liberdade.

Voar Desde A Cima

Que bo é subir ata a cima.

Desde alí case podes tocar cada raiola do sol.

Desde alí ves todo a vista de paxaro.

Desde alí ti tamén podes voar.

Velero Á Deriva Ata Ti

Quixera ser ese velero á deriva, deixarme levar pola suavidade das ondas no mar. Así, partir sen rumbo nin destino fixo.

Arribar a unha praia deserta e esperar que a marea leve o meu corpo. Na area sentirei o calor do sol e a brisa levará de novo, cacho a cacho, a miña alma rasgada, ata onde ti estás.

Ti acollerasme no teu peito, e así, co teu abrazo, tornarei a ser un todo cheo de significado e poderei adormecer co arrecendo das ondas.

Se Me Ves Triste

Se algún día me ves triste, non me digas nada, tan só quéreme.  

Se me encontras na soidade da escura noite, non me preguntes nada, só acompáñame.

Se me miras e non te miro, non penses nada, compréndeme.
Se o que necesitas é amor, non teñas medo, ámame.
Pero se algunha vez deixaras de quererme, non me digas nada.
Lémbrame.

Mario Benedetti

Ser Positivo E Agradecido

A vida é moi fráxil. Por iso é mellor ser positivo e agradecer por toda a beleza que podemos contemplar. A que si???

Cousas Boas

As cousas boas

Veñen cando

Estamos distraídos
              

Proverbio hindú

Lembrar Momentos Doces

Hai veces que nos empeñamos en lembrar cousas pasadas.

Por que será?

Eu penso que é algo que está dentro de nós.

Aferrámonos ao pasado porque é unha parte de nós

Que non queremos deixar atrás.

E hai memorias que é bonito recordar,

Memorias doces de feitos doces,

Que ficaron gravados na nosa mente

Quizás por iso,

Pola súa dozura...                                

E eses están permitidos,

Os do sal... déixaos atrás,

No morral do esquecemento.

O Desespero Do Silencio

Hai xente que pensa que o silencio é a mellor resposta para certas ocasións.

Ó mellor non deixa de ser verdade pero eu non concordo co silencio.

O silencio, ou mellor a falta de palabras desespérame por momentos.

      Cando queremos saber algo e non recibimos resposta quen non desepera?

Cando todo é incertidume e non atopamos quen nos dé unha aclaración quen non desespera?

Cando lanzas unha pregunta e non tes resposta, non desesperas?

Eu si, moitas veces, por iso eu non son das persoas que encontran no silencio a mellor resposta...

Prefiro mil veces a palabra...

Entón, xa sabes... Non fiques en silencio... Fálame!

Marabillas Da Alborada

De mañá, cando  deixamos atrás 
O agarimo do leito,

Hai veces que miramos ao noso redor

E só vemos marabillas...

O sol a nacer

nesa suave alborada sobre o río.

Ese río que continúa a levar

Correndo a auga cara ao mar.

No lenzo do ceo, 

O pintor está a usar        

Os vermellos, azuis, rosas...

E, así, coa maxia do seu pincel

Fai máis colorida a nosa xornada.

Soños Por Acadar

Todos temos soños...

Ás veces algúns deses soños chegan a cumplirse

Pero todos temos algún soño aínda por acadar.

Entón é cando xorden ao noso lado

Voces que queren facernos desistir.

Insisten en que abandonemos,

Que tiremos a toalla

Pois xa chegamos tarde.

A vida é curta, repiten,

E xa perdíche-lo tren...

Mas nós, xordos a esa música,

Continuaremos o noso sendero

A cantar os nosos propios sons.

Non importa o que nos griten,

Os soños están intactos

A esperar ser alcanzados!

Grazas Por Estar Aí!

E hoxe o blogue Camelia Branca do Ar acadou as 50.000 visitas. Moitas Grazas a todos por estar aí!

Luscofusco De Verán

O sol xa vai indo
Neste suave luscofusco de hoxe,

O último do verán.

Atardece e eu estou aquí

Na ventá, a ver 

a lembranza pasar.

Estou soa,

Sen compañía.                                      

Pero estou ben,

Gústame estar así.                     

A alma chea 

de sentimentos alegres

E eu reencontrándome

Co interior de min mesma.

Esa parte, oculta, lonxana

Pero non esquecida.

É nestes momentos

Apacibles e calmos,

Cando ata ela podo viaxar.

O Mar Cautiva E Fascina

O Mar... Sempre o mar...
E que será que ten o mar que tanto me atrae??

Será o acompasado son do ir e vir das ondas?

Será o embravecido chocar da auga

Contra as rochas dos cantís?

Que é o que hai nel que atrapa 

Todos os meus sentidos?  

Será o azul que inunda todo?
Será o seu salgado sabor?

Ou será por acaso o seu peculiar arrecendo?

Ou se cadra é a suavidade do seu manto

Que me envolve docemente?

Non... Saber non sei o que é...

Só sei que con vento,

Con chuva ou con sol

El sempre me cautiva e me fascina!!!

Trasnos E Dragóns Na Pontevedra Medieval

Alá estaba eu toda tranquila paseando pola Pontevedra de comezos de setembro, esa Pontevedra que da noite para a mañá dá un salto no tempo e atópase mergullada en plena Idade Media, a celebrar a Feira Franca.

Mas de repente pareceume escoitar un son, algo así como Tchisss...

Parecíame raro pois a carón de min non estaba ninguén... Pero ao pouco volveu o son: Tchisss...

Curiosa, decidín averiguar o que o producía. Pero por moito que miraba non daba coa solución...

E xa estaba a piques de pedir papas, cando do oco dunha das árbores da alameda, vin saír unha pequena cabeza cuberta cun chapeu amarelo, deses rematados en punta. E detrás do sombreiro viñan unhas orellas tamén puntiagudas, desas coma as dos trasnos...

¿Trasnos?? Si, si, trasnos... E é que, para a miña sorpresa, era un trasno o que estaba a chamar a miña atención!!!

El quería falar comigo e así o fixo... Pero... Se queredes saber o que me contou, teredes que esperar unha mellor ocasión. E é que agora vai dar comezo o Torneo Medieval e non o podo perder!!!

Ah! E coidado cos dragóns que andan soltos pola vila... Algúns, son un encanto... Pero outros están que botan lume!!!

Un Mundo Cheo de Maxia

Ven, ven!
Non teñas medo!

Entra comigo neste mundo

cheo de flores de todas as cores.

Este mundo

cheo de música:

a do vento,

a facerlle cóxegas ás follas,

a do rechouchíos dos paxaros,

cando voltan, ledos aos seus niños...

Este mundo

cheo da auga, de ríos, de fontes,

de lagoas e fervenzas.

Ven, ven!

Entra comigo

E así xa saberás

o que é a maxia de verdade!

Facer o propio camiño

“Os camiños non están feitos,

É andando que cada un de nós fai

O seu propio camiño.”

José Saramago                                           

¡Feliz Cumpleaños, Cris!

Y hoy es el día de tu cumpleaños. Sabes que no nos olvidamos y que siempre nos acordamos de ti.
¡Feliz Cumpleaños, Cris!

¡Cumpleaños Feliz! ¡Cumpleaños Feliz!

⊱✿◕‿◕✿⊰✿⊱♫♩♫✿⊱ ღ✿⊱♫♩♫✿⊱ ♫♩♫¨ღ✿⊱♫♩♫⊱✿◕‿◕✿⊰

Festas Da Peregrina Pontevedra 2014

E a estas alturas os pontevedreses e demais persoas que por acá se acercan estamos inmersos en plenas festas da Peregrina.

E é que todos os anos a partir do segundo sábado de agosto dáse o chupinazo de comezo destas festas tan sonadas.

Comézase na Praza da Pedreira coa lectura do pregón  desde o balcón do Pazo de Mugartegui.

E despois celébrase o traslado da carroza da Virxe ata o Santuario da Peregrina.

Non pode faltar a ofrenda de flores á Padroeira da nosa provincia, onde participan as familias ataviadas coas roupas tradicionais.

E despois todo é ledicia e xa o que queda é só gozar destes días festivos na nosa bonita cidade, Pontevedra.

 Vinde e Veredes! Pontevedra É Boa Vila, Dá de Beber A Quen Pasa...

CLICADE AQUÍ PARA VER TODAS AS FOTOS

Vida, Soños e Realidade

“Fai da túa vida un soño, e do teu soño unha realidade.”

Antoine de Saint Exupéry

Bonitos Días De Verán

E que bonitos son estes días de verán! Levántaste ben cedo e o sol xa está aí para darche os bos días.
Os paxaros pían alegremente na miña xanela e as árbores do parque danme a súa sombra cando distraidamente por alí camiño. 

Paseo lentamente pola beira do mar deixando a auga salgada mollar os meus pés cansos de tan longa invernía.  

A miña pel apaña como pode algún reflexo dourado mentres no solpor o azul do ceo e do mar invita ás súas compañeiras as cores ir debruzarse no mar nun arco da vella infinito e inesperada testemuña do último baño do Sol.

 

Poema Do Amigo Aprendiz

Quero ser o teu amigo. Nin demais e nin de menos.
Nin tan lonxe e nin tan preto. Na medida máis precisa que eu puder.
Mas amarte sen medida e ficar na túa vida,
Da maneira máis discreta que eu souber.                              
Sen tirarte a liberdade, sen xamais te sufocar.
Sen forzar a túa vontade.                                                                    

Sen falar, cando for hora de calar.
E sen calar, cando for hora de falar.
Nin ausente, nin presente por demais.
Simplemente, calmamente, serte paz.
É bonito ser amigo, mais confeso é tan difícil aprender!
E por iso eu te suplico paciencia.
Vou encher este teu rostro de lembranzas,
Dáme tempo, de axustar as nosas distancias...
Fernando Pessoa

Apreciar As Flores, O Solpor, A Herba, A Terra, A Vida

E nos tempos estes que corren tan axitados, nada tranquilos, pasamos a vida así como estando nunha carreira constante.

E hai tantos e tantos días en que non nos decatamos do sorprendente que a vida pode ser.

Deberiamos deternos un pouco, andar máis devagar e reparar naquilo que temos ao noso redor. Entón apreciariamos a beleza da senda pola que camiñamos, sentiriamos o cheiro da terra en días de chuva, o arrecendo da herba recén segada, o aroma das flores do xardín ou do campo.

Fagamos iso, e sentemos máis veces a contemplar a marabilla do solpor reflexado nas nosas rías!

Vivir Sempre No Presente

Ás veces vemos xente moi preocupada co que vai vir, co que vai pasar.

Outras hai que só fan lembrar o que aconteceu en épocas pasadas. E fan do “calquera tempo pasado foi mellor” o seu canto de guerra.

Eu prefiro vivir o presente, o agora. Gústame andar cos tempos. Vivir o momento é o que importa.

Porque como xa ben dicía F. Pessoa: “Vivo sempre no presente. O futuro, non o coñezo. O pasado, xa non o teño”.

Desexo De Vencer

Nas grandes batallas da vida, o primeiro paso para a vitoria é o desexo de vencer.
Mahatma Gandhi