Xa temos aquí O Outono. Ese tempo de renovación.
Ás veces no noso camiñar xurden diante de nós túneis cheos de verdor. Algo instintivo tira de min e atráeme ata eles. Achégome, e non dubido en entrar para desfacer o seu misterio.
Mary Carmen
Levo pola miña estrada longa
unha balada nos labios.
e o corazón na man.
Levo pola miña estrada longa
unha balada nos labios...
soidade do desencanto.
Non hei de te ver porque levo
o corazón na man,
o sorriso nos ollos
e a balada nos labios...
Gastón Figueira
Non sei se a vida é curta ou longa demais para nós. Mais sei que nada do que vivimos ten sentido, se non tocamos o corazón das persoas. Cora Coralina
A fin do verán, coma tódolos anos no mes de setembro, está a chegar...
Flor de lindas cores,
Gloria da mañá
Que no muro moras,
E pola noite cerrada ma amosas?
Se cadra, co sol, ledas abellas
chegan ata ti.
Queres a ti atraelas.
Esa túa cor tan azul
Fai que todos os que por aquí pasamos
Fiquemos pola túa beleza cativados.
Moitas Grazas Polas Máis De 210.000 Visitas!
Mary Carmen
No noso camiñar polos vieiros do mundo ás veces atopámonos con sendeiros que non son precisamente un paseo.
O tempo pasa a correr...
Un día es nova e brillante,
Xeras a luz para moitos...
Estás desfasada e obsoleta...
Ninguén mira por ti
E, devastada polo tempo
E o esquecemento,
Acabas nunha decrépita
Pero elegante ruína.
Mary Carmen
Rumor de follas no xardín.
Ergo a mirada e alí está ela,
Altiva, solitaria, brillante e inacadable,
A branca magnolia.
Ela sábese a raíña das flores
Rodeada de mil abellas
Que lle traen os seus amores.
A súa beleza enfeita
As terras onde ela mora.
Aínda que ás veces, morriñenta,
Ela quixera ser unha papoula
Coas súas cores vermellas.
Poder viaxar nas alas do vento
E durmir co arrolo
Dos lenes raios de lúa
No seu pensamento.
Mary Carmen
Agradecida pola vosa presenza que nos fai acadar máis de 200.000 Visitas!
Nas tardes quentes do verán, algures, cando o calor apreta, bótase en falta unha boa fonte de pedra manando a súa auga fresquiña! Aínda que sexa pinga a pinga...
“«O xardín ten unha fonte
e a fonte unha quimera...»
Cantaba unha voz doente,
alma da primavera.
Calou a voz e o violín
apagou a súa melodía.
Quedou a melancolía
vagando polo xardín.
Só a fonte se oía.”
E alí estaba ela, a fráxil escaleira que nos invitaba a dar un mergullo naquelas augas tan frías e claras.
Hoxe saín ao mar!
Gustoume sobre el sucar!
Tan fresco, salgado e doce!
O seu azul infinito
Chega ata o ceo
E torna ata min!
Sabe tan ben
O seu sabor a sal,
Que devezo por mil e unha vez
Alá, á súa frescura tornar!
Gústame a cor que collen os montes en certas épocas do ano!
As estrelas non están só no ceo! Tamén están entre nós!
Elas sobreviven moi preto do mar e, se as ollamos en conxunto, podemos verlle moita semellanza cos corais, sobre todo pola súa cor avermellada.
Eu non as coñecía, e, cando as vin, a verdade é que me fascinaron!
E non me esquezo: A todos Moitas Grazas por continuar aí e levarnos ata máis de 180.000 Visitas!
Cando camiño por aí gústame encontrar os estalotes a enfeitar os carreiros, penedos e terrapléns. Adoro o aire esvelto das súas varas, silvestres, ventureiras e coloridas.
A súa forma semella un dedal por iso tamén se lle chama dedaleira. Aínda que tamén se pode ver unha certa forma de campá que nos atrae e fainos querer facer música coas súas flores. Por iso, cando as atopo, achégome a elas e non dubido en facer estalar unhas cantas lembrándome de cando era rapaza e sempre, na primavera e no verán, aledábame co seu explotar. Tempos aqueles!!
