xoves, 3 de novembro de 2011

Os Amigos Son Pontes

Na nosa vida sempre vamos precisar dos amigos. Xente que sexa capaz de nos indicar direcións, que sexa quen de buscar a senda certa pola que temos que pisar... 
 Persoas que poidan despertar o que temos de mellor no noso interior e axudarnos a deixar atrás todo o que sexa indesexable, e que supoña unha carga para nós...
 Sempre é mellor camiñar lixeiros, sen rémoras que atrasen o noso ritmo, que retarden a nosa marcha...
É bo ter amigos, eles son as pontes que nos axudan a pasar mellor sobre o río da vida... Eles son as pontes que nos fan chegar máis alá de nós mesmos, aos lugares máis distantes...
As augas do río da vida, ás veces pasan calmas... Mas ás veces son augas turbulentas e as cordas desa ponte que son os amigos, as súas mans mantéñennos firmes no noso camiño... 
 Eles anímannos a continuar, a seguir sempre en frente, para conquistar axiña a outra beira do río, sen renunciar a todo o mellor que na vida podemos atopar...

xoves, 27 de outubro de 2011

No Camiño Da Vida

Xa fai moito tempo, alguén dixo que a nosa vida é un camiño... Eu, que adoro camiñar, estou completamente de acordo con esa definición...
A vida é un camiño que cada un ten que percorrer...
Nel, podemos atopar rectas, curvas, subidas, baixadas, sendas fáciles e outras non tanto...
Nese camiño temos que estar preparados para todo o que poida acontecer... Adversidades, situacións inesperadas, problemas que requiren de toda a nosa atención, e que, se cadra, impídennos disfrutar de todo a beleza que nos rodea...


Mas non podemos deter a marcha... Precisamos de continuar... Nunca debemos desistir, nin tirar a toalla...
Sabemos que a nosa meta está a nos agardar... E que os nosos soños teñen que pasar a ser realidades...
Non podemos perder o tren da vida... E tampouco queremos quedar no vagón de cola...
Por iso, aínda que no teu ceo, agora brille un sol radiante de esplendor, non deixes o paraugas do teu sorriso atrás... Nunca se sabe cando a nube das dificultades vai aparecer para descargar sobre ti...

venres, 14 de outubro de 2011

Cada Día O mellor De Min

Teño consciencia de ser enfermizamente tímida... Mais... Procuro superar cada día a miña propia personalidade... E esa é a imaxe que quero mostrar: Superación!!!
O importante é sementar... Producir millóns de sorrisos de solidariedade e de amizade...
Procuro sementar optimismo e plantar sementes de paz e de xustiza...
Digo o que penso coa esperanza de ser comprendida... Mais... Sen magoar a ninguén...
Penso no que fago, coa ilusión de facer cada día o máis e o mellor... Coa ilusión de dar cada día  o mellor de min...


Quero chegar ao cume máis alto que poida acadar... Aínda que sexa pasiño a pasiño, devagariño...
Fago o que debo facer...E aínda máis!!! Mas ...Sempre con amor polo traballo ben feito...
Eu... Esfórzome por ser cada día melhor... Pois... A bondade... Tamén se aprende!!!

sábado, 8 de outubro de 2011

Un Sorriso Sempre É Mellor

Sorrí aínda que a dor te torture,
a saudade te atormente 
e os teus días pasen tristeiros e valeiros...

Sorrí cando todo termine,
cando nada máis che reste
do teu soño encantador...

       
Sorrí aínda que o sol perda a súa luz 
e sintas unha cruz
sobre os teus ombreiros doloridos...

Sorrí...E así irás mentindo á túa dor...
E ao notar que ti sorrís,
todo mundo irá supor...
Que ...Ti... ES FELIZ...

Charles Chaplin


mércores, 5 de outubro de 2011

Dime Todo Con Amor

Se ti ves que teño defectos que dificultan o meu camiño, axúdame a superalos... Pero con amor...
Se ti ves que camiño nunha dirección errada, sinálame o camiño certo... Pero con amor...
Se é que hai algo de min que non che gusta e che molesta, faimo saber... Pero con amor...
Se ves que a miña vida se dispara hacia un túnel sen saída, advírtemo... Pero con amor...


Se non son como teño que ser, non pretendas que sexa coma ti...
Mais se ti vives na verdade e eu na mentira, dime como se sae dela... Pero con amor...
Se fai tempo que perdín o norte do meu vivir, axúdame a atopalo... Pero con amor...
Se pensamos de forma diferente, mais aínda crees que podemos camiñar xuntos... 
Confía en mim e tentémolo de novo... Pero con amor...
Dime... Dime todo o que TI queiras... Pero iso si... 
Faino sempre... CON AMOR

mércores, 28 de setembro de 2011

Un Sorriso Para Alegrar A Vida Dun Amigo

Para sermos amigos, non é preciso gustarmos das mesmas cousas...
Basta apenas, con facermos o outro sorrir...
Porque sorrir... Aínda é o mellor remedio contra todo...
E tamén é o mellor remedio de espantar a tristura...
Por iso, a cada novo día, abre o teu mellor sorriso
e corre atrás de seres feliz...

Sorrí ao despertares...
Sorrí ao veres o sol...
Sorrí ao sentires o vento na pele...
Sorrí aínda que sexa sen motivos...
Simplemente...Sorrí...

Mas... Non te escondas detrás dese sorriso...
Mostra todo aquilo que ti es...Sen medo...
Pois existen persoas, coma min, que soñan co teu sorriso...

A calquera distancia...En calquera instante,
é posible abrirmos o s ollos para dentro,
sintonizar o corazón e enviar un sorriso de amor...

Os amigos de verdade non precisan palabras...
Conversan só cos ollares...
E... Así... Da nada...
Un sorriso doce se abre
e é entón cando nos decatamos
de canto precisamos daquela persoa...

mércores, 21 de setembro de 2011

Cada Persoa Que Pasa Na Nosa Vida É Única

Cada persoa que pasa na nosa vida, pasa soa, porque cada persoa é única e ningunha substitúe a outra... Cada persoa que pasa pola nosa vida, pasa soa... Mas non nos deixa sós... Porque deixa un pouco de si e leva un pouco de nós...
Esa é a mais bela responsabilidade da vida, e a proba de que as persoas non se encontran por casualidade...
Charles Chaplin

Na vida temos momentos únicos... E por iso debemos depositar sempre todo o noso cariño, afecto, amor, alegría...
En fin...Todo aquilo que é necesario para que no futuro, as lembranzas non sexan apenas, máis do que lembranzas...
Por iso... Abrace, bique, dóese, comparta sorrisos... Dedíquese... Mergúllese no pracer da AMIZADE...
Sinta todas as emocións posibles...Arrísquese...
Porque sabemos que só hai unha vida...E nela tal vez haxa só unha oportunidade de sermos felices....

venres, 16 de setembro de 2011

A Nosa Vida É Unha Viaxe

Hai persoas que ven a vida como unha viaxe...Ao nacermos, chegamos nus... Sen nada... Mais para a tal viaxe necesitamos levar equipaxe...
Así, ao comezo da vida, cargamos apenas con un maletín de man... Pero pouco a pouco, a nosa bagaxe vai aumentando... Pois hai moitas cousas que vamos recollendo polo camiño e que pensamos que son importantes...
Pero, chegados a unha estación da nosa viaxe, comeza a ser imposible cargar con tantas cousas... Pesa demáis...Entón é necesario facer algunha escolla:
Ficar sentados á beira do camiño, a esperar que alguén nos axude, o que resulta difícil, pois todo o que pasa por alí xa leva a súa carga... Ou podemos aliviar o peso...Valeirar a maleta...

Mais... Que imos tirar??? ... Pois... Moi fácil: botaremos para fóra a rabia, a incomprensión, o pesimismo, o medo... E deixaremos dentro a amizade e o amor, que non pesan...
Despois, con un sorriso quitaremos a tristura e procuraremos meter paciencia, esperanza, entusiasmo, tolerancia... Con bo humor tamén deixaremos de lado a preocupación, e gardaremos equilibrio e responsabilidade...
E a maleta está outra vez preparada para continuar a aventura da vida...
Mas isto non acaba así... Isto terémolo que repetir máis veces...Pois, a nosa vida, é unha longa, longa viaxe...
Aínda que o mellor de todo sería rematar como dicía o gran Antonio Machado: 

    Yo, para todo viaje
   -siempre sobre la madera
    de mi vagón de tercera-,
    voy ligero de equipaje…

 …Y cuando llegue el día del último viaje,
 y esté al partir la nave que nunca ha de tornar,
 me encontraréis a bordo ligero de equipaje,
 casi desnudo, como los hijos de la mar.

domingo, 4 de setembro de 2011

A Nosa Vida É Un Camiño

Existen persoas que ven a vida coma unha senda que hai que percorrer...Ás veces, nese noso camiño, encontraremos obstáculos que hai que salvar...Podemos atopar persoas que queiran nos derrubar, ou podemos cair polo nosso propio pé... Mais aínda así non debemos rendernos...Temos que continuar a nosa camiñada...Sempre cara adiante...




Seguramente, se levantamos os ollos, no noso ceo sempre haberá unha estrela...Unha man amiga, que brillará para nós, e que nos axudará a levantarnos e volver a camiñar para salir da escuridade...

mércores, 24 de agosto de 2011

Loita Contra AsTropas Napoleónicas En Pontecaldelas

O domingo 21 de xullo achegámonos até a vila de Pontecaldelas pois alí ían celebrar unha representación da loita dese pobo e os seus arredores contra os franceses, na época en que Napoleón quería facerse amo do mundo...
A mañá presentouse nubosa, mas non choveu, o que propiciou que numeroso público se dese cita nas rúas de Pontecaldelas para asistir a tal escenificación.

Esta era a 3ª vez que representaban a loita contra as tropas napoleónicas. Nós non tiñamos asistido a ningunha das anteriores, mas non nos arrepentimos de ir alá, pois a verdade é que desfrutamos abondo con todo o que alí aconteceu.
Nada mais chegarmos, xa fomos "asaltados" polo bandoleiro José Baqueiro, armado ata os dentes (como poderedes apreciar nas fotos...)... Menos mal que despois de uns minutos de conversa conseguimos o seu indulto...
 
Nós pudemos ocupar posicións de privilexio desde donde contemplar todo o espectáculo, e él dedicouse, cámara en ristre, a retratar todas as escenas do combate, pois a fotografía é unha das súas paixóns...

En definitiva... Moi bos momentos que recomendamos a todos os nosos lectores, que para o ano que ven, queiran acercarse ata Pontecaldelas, non só para ver a dita escenificación, senón tamén par desfrutar da bonita paisaxe, e do posterior xantar que a continuación se pode degustar nos postos que na alameda están preparados para tal evento...
 Aquí vos deixo unha colección de fotos donde poderedes ver, case paso a paso, a representación da loita contra os franceses. espero que vos gusten...
VER AQUÍ AS FOTOS DA LOITA CONTRA OS FRANCESES

domingo, 14 de agosto de 2011

Ofrenda Floral á Virxe Peregrina-Festas Pontevedra 2011

Estes días estamos na semana grande das festas de Pontevedra. Son as festas "da Peregrina", as festas máis importantes da nosa cidade...
Como sabedes, todo comeza no segundo sábado do mes de agosto, coa lectura do pregón das festas, a ofrenda floral á Virxe Peregrina, e o traslado da carroza ata o santuario da Peregrina, coa súa orixinal forma de cuncha de vieira...

Eu levo participando na ofrenda floral desde que os meus fillos eran pequenos... Xa choveu...
Xa daquela facíame moita ilusión o feito de vestilos coa roupa tradicional galega, que a miña nai axudou a facer e eu bordei con tanto cariño e empeño... Preparar os ramos de flores, que miña avoa buscaba con afán... E alá marchar eu, con eles os catro, a presentar a nosa ofrenda diante da Virxe Peregina...

E aínda agora continúo coa mesma ilusión... A pesares de que agora non somos cinco a estar alí oferecendo as flores... Xa que algúns deles atópanse espallados por España e Francia...


Este ano só fomos dúas, a miña filla Mary, mais eu... Botei moito de menos aos que non estaban... Aínda así a mañá e a experiencia foi moi bonita... Mesmo a climatoloxía axudou con non demasiado calor para poder aguantar sen sofocos todo o que levabamos posto enriba...

O ano que vén volveremos a estar alí coas nosas flores... A que si Mary???
VER AQUÍ AS FOTOS DA OFRENDA FLORAL

xoves, 11 de agosto de 2011

A Túa Ausencia

Aprendín a te amar
no doce sentir da túa ausencia.
Ausencia dolorida...
Saudades do bico non sentido...
Do soño non vivido...
Do ollar non refletido.

Inquietos son os meus sentimentos
que por ti non calan.
Tanto para dicirche...

                                             Sen a túa presenza
os meus días non pasan dun mero esbozo
á espera do teu colorar.

Mesmo así, vou deseñando os nosos soños,
mesmo sen comprender...

O meu amor fortalécese
no colo dunha saudade
e na dor da túa ausencia.

Bruno De Paula

martes, 9 de agosto de 2011

Tal Vez Un Día...

Sei que un día serei para ti 
apenas unha lembranza...
Nunca saberás ou entenderás
a dimensión do meu amor.

Deime enteira a ti...
Nunca percebiste as miñas lágrimas
escondidas no meu sorriso
cando eu te fitaba con amor.
Nunca sentín o meu corazón
que latexaba loco de pasión
e choraba de dor diante da túa indiferencia...

Tal vez un día... Sintas saudade...
...Tal vez!...

María Bonfá

xoves, 4 de agosto de 2011

Hay Quien Pasa

Hay quien pasa... Y deja sólo cicatrices.
Hay quien pasa... Sembrando flores.
Hay quien pasa... Bañándonos en lágrimas.
Hay quien pasa... Dispuesto a secarlas.
Hay quien pasa... Deseando nuestra victoria.
Hay quien pasa... Aplaudiendo nuestros fracasos.
Hay quien pasa... Ayudándonos a levantar.
Hay quien pasa... Haciéndonos caer.

Hay quien pasa... Como sombra.
Hay quien pasa... Como luz.
Hay quien pasa... Como piedra en el camino.
Hay quien pasa... Como piedra de construcción.

Hay quien... para todo desliz
ve una falta irreparable.
Hay quien... Nos ofrece el perdón.
Hay quien... Ignora nuestros errores.
Hay quien... Nos ayuda a corregir.

Hay quien pasa... Rápido, veloz, desapercibido.
Hay quien... Deja marcas profundas.
Hay quien... Simplemente pasa.
Hay, sin embargo, quien... 
Permanece para siempre en nuestro corazón.

 Regina Célia Suppi

xoves, 28 de xullo de 2011

Voy A Seguir Mi Corazón


 No me den fórmulas exactas, porque yo no espero acertar siempre.
 No me enseñen lo que esperan de mí, porque yo voy a seguir mi corazón.
 No me hagan ser quien no soy.                                                                            
 No me inviten a ser igual, porque, sinceramente, soy diferente.


No sé amar por la mitad.
No sé vivir de mentira.
No sé volar con los pies en el suelo.

Soy siempre yo misma...
Pero, seguro que no seré la misma para siempre.

Clarice Lispector

xoves, 21 de xullo de 2011

Albert Einstein Y La Amistad

Puede ser que un día dejemos de hablarnos... Pero, mientras haya amistad, haremos las paces de nuevo.
Puede ser que un día el tiempo pase... Pero, si la amistad permanece, uno del otro se ha de acordar.
Puede ser que un día nos separemos... Pero si somos amigos de verdad, la amistad nos reaproximará.


Puede ser que un día ya no existamos... Pero si aún sobra amistad, naceremos de nuevo el uno para el otro.
Puede ser que un día todo acabe...Pero con la amistad construiremos todo nuevamente, cada vez de forma diferente. Siendo único e inolvidable cada momento que juntos vivamos y nos acordaremos para siempre...

Albert Einstein

venres, 15 de xullo de 2011

Muchas Gracias A Todos Los Lectores

Estoy hoy aquí para dar las gracias a todas las personas que hacéis posible que en el momento actual haya más de 3000 visitas en el blog... ¡Pasito a pasito lo hemos conseguido!!!
Muchas gracias a todos por estar ahí, acompañándonos, leyéndonos y dejando vuestros comentarios...

Clica en la imagen para ampliarla
 ¡Feliz Verano! ... ¡Y continuad Ahí!!!

xoves, 7 de xullo de 2011

Escapada a O PORTO

 ¡Y por fin pudo ser!!! Ya llevábamos un tiempo planeando una escapadita a Oporto, pero por unas causas u otras siempre teníamos que aplazarla… Pero por fin ayer pudimos desplazarnos hasta allí…
Ya habíamos realizado esta escapada el año pasado. Recuerdo que era el día en que España y Portugal se enfrentaban en cuartos de final del mundial de fútbol…Y que todo el mundo sabe bien cómo terminó gracias a …-Illa,…-illa, …,-illa, ¡Villa, Maravilla!!!

 Aquel día pasamos una jornada muy divertida, que quedó en nuestro recuerdo, y por eso queríamos repetirla…
Y también, por fin pudimos ver La Librería Lello considerada ¡“la librería más bonita del mundo”!!!
Y de verdad que lo es… Si no la conocéis no dudéis en pasar por allí, cerca de la famosísima Torre de los Clérigos, Ex libris de la ciudad de Oporto…
No dejamos de sentarnos en el mítico CAFÉ MAJESTIC, uno de los cafés más lindos del mundo, en la calle peatonal SANTA CATARINA, desde donde pudimos contemplar un simpático espectáculo: cuando suenan las seis (horas portuguesas) de la fachada de un edificio que hace esquina con la calle SANTA CATARINA, salen desfilando unas figuras representando a san Juan Bautista, El Infante Don Henrique, Almeida Garreti y a  Eça de Queiros… 


Regresamos, no sin antes ver el océano Atlántico en la playa de MATOSINHOS…
Y otra vez volvimos a pasarlo tan bien que ¡seguro que repetiremos!!! ¡Y no tardaremos tanto!!! ¡Prometido!!!
¡Isabel, te echamos mucho de menos!!! ¡Sólo nos faltaste tú!!!

VER LAS FOTOS DE LA ESCAPADA 

venres, 1 de xullo de 2011

Una Mariposa Azul, Testigo De Nuestras Vivencias

Repasando todo lo sucedido en estos últimos días, de repente una imagen llegó hasta mí: era muy sencilla, pero muy bonita... Era la imagen de una mariposa azul con sus alas abiertas y posada sobre una planta… Una mariposa azul, que seguro que ahora todos vosotros, los de 6º A, tendréis también en la mente... Sí, esa mariposa azul que tanto nos gustaba!!! Y que aparecía siempre que encendíamos el ordenador de nuestra clase…
Y entonces me di cuenta de que ella, esta linda mariposa azul, estuvo presente con nosotros a lo largo de todo este período nuestro tan maravilloso... Ella ha sido testigo de nuestras confidencias, de nuestros momentos tristes, de nuestros momentos alegres, de nuestros momentos artísticos…En fin… Ella ha compartido con nosotros todo lo que hemos vivido en esa clase… Sólo dejábamos de verla cuando los duendes de la técnica nos jugaban una mala pasada y nos quedábamos sin poder utilizar el ordenador…
Por eso, hoy la traigo hasta aquí, para que siga compartiendo con todos nosotros, todo lo que pase de ahora en adelante. ¡Se lo merece!!!

(Agradezco muchísimo al fotógrafo portugués Américo Vieira, autor de la fotografía, y amigo mío, el haberme ofrecido la foto... Así puedo compartirla con todos vosotros...)
Muito obrigada,  Américo!!!

Dejo dos links para ver más fotos de Américo Vieira:
http://olhares.aeiou.pt/utilizadores/detalhes.php?id=82535

martes, 21 de xuño de 2011

A Mis Niños Y Niñas De 6º A

Y… Mañana, sí, mañana… Termina una etapa más de vuestra vida escolar…
Fueron dos años intensos, y diferentes…Dos años, de muchas alegrías, de muchas complicidades, de muchos consejos, de muchas bromas… Y alguna que otra tontería también… Pero las cosas buenas sobrepasan todo lo demás…
Después del difícil comienzo de 5º, con tantos cambios, con tantas diferencias con respecto a 4º, con los agobios de “los deberes”, con mis exigencias… A las que vosotros respondisteis tan bien… Llegó el 3º trimestre, y el comienzo de los ensayos para el baile de fin de curso, y el éxito obtenido, limaron un poco de esa barrera psicológica que nos separaba y eso nos unió un poco más…
Y llegó 6º… Con un comienzo muy diferente, con una complicidad mutua, sobre todo desde el mes de octubre, en que surgió algo especial, que hizo que conectáramos totalmente, vosotros y yo…
Y fuimos aprendiendo los unos de los otros… Vosotros de mí, pero yo también de vosotros… Sobre todo aprendí a ser más tolerante… E incluso en algún momento de enfado, que también los había, siempre conseguías sacar mi sonrisa a relucir… Nos mirábamos, sonreíamos… Y ya respirábamos tranquilos viendo el lado positivo de las cosas…
Y así fue transcurriendo este último curso, este último trimestre…
Y de nuevo el baile de fin de curso… Este año todo un reto para superar el éxito conseguido anteriormente…
Y elegisteis una canción muy bonita, “On the floor” de Jennifer Lopez, pero difícil de bailar… Y yo queriendo cambiarla… Y vosotros empeñados en bailarla… Y con vuestro tesón, y vuestra difícil coreografía me demostrasteis que podíais sacar adelante el superarnos todavía un poco más…
Aprendimos tantas cosas juntos… Hay tantas emociones… Que es difícil expresarlas y se quedan en el tintero…
Y para terminar sólo quiero decir que para mí fue un orgullo, un privilegio y un placer el teneros como alumnos… Los mejores pintores, los mejores poetas con las palabras, los mejores artistas del powerpoint, los mejores comentadores de blogs… Risos…
En fin, para mí, sobre todo este último año, fue único, vivido con vosotros, desde ya, unas personas que nunca olvidaré, con los que viví experiencias nuevas y que nunca volverán a ser las mismas…
Por eso os digo ahora: gracias por haberme dejado ser vuestra profe y haberme convertido según vuestras propias palabras en “la mejor profesora del mundo”…


Y… ya sabéis que yo estaré aquí siempre para todos y cada uno de vosotros…
Y… Esto… No es un adiós!!! Es un hasta siempre!!!! Risos…
Con cariño un besazo de vuestra profe
Mary

sábado, 11 de xuño de 2011

Convivencia-Homenaje de las Familias de 6º A 2011

No hace mucho tiempo una madre de mis alumnos, como sabía que a mí me gusta el senderismo, me vino a proponer la idea de realizar una convivencia que incluyera una caminata con todo el alumnado y las familias... Pues todos estaban muy contentos conmigo, y como este es el último año de los niños en el cole querían agradecerme la forma de llevar a los alumnos durante estos dos cursos y despedirse de mí con esta convivencia...

A mí me pareció muy buena idea por la convivencia en sí, que nunca está de más el conocer y hablar con la gente, que se muestra contenta con lo que una hace... Y por el hecho de ir fomentando en los niños el gusanillo del gusto por las caminatas...

Y dicho y hecho... Yo me preocupé de buscar una senda facilita de recorrer, y las familias se encargaron de todo lo demás...
He de reconocer que el mayor peso de la organización corrió a cargo de Dolores, la madre de Pedro Bastos, de quién partió tan magnífica idea... Y que sería ayudada por alguna de las otras madres en algún que otro detalle...

La ruta escogida, ya que estamos en Pontevedra y muchas de las personas implicadas no la conocían, fue la llamada “Senda del Lérez”, de muy fácil recorrido y que camina paralela a nuestro bonito río Lérez, hasta Bora...

El lugar elegido de concentración fue la playa fluvial, magnífico escenario para la ocasión... Cuando llegué allí ya estaban la mayoría de los niños y niñas con sus familias... Casi no faltaba nadie...Aunque echamos de menos a la gente que no pudo asistir.

El día amaneció muy bueno, pero la abundante vegetación de la zona nos protegía de los rayos del sol... La caminata resultó muy divertida y se realizó en un tiempo récord, ya que al ir de cabeza del pelotón, los niños... Estos tiraban de los demás, que no querían quedarse atrás...

Después de tomar un pequeño respiro refrescándonos en las aguas del Lérez... (más de uno de los niños terminó empapado...) y como ya era hora de comer, nos dirigimos al Casino Mercantil, donde estaba previsto el almuerzo, por un “atajo” que más parecía una selva por la cantidad de maleza, retamas, tojos y helechos que encontramos a nuestro paso...
Para muchos fue la parte más divertida...
Y después de los postres... Vino la sorpresa: No sólo se habían puesto de acuerdo para la convivencia con la que todos “querían rendirme un homenaje” sino que también hubo otros detalles:
Me regalaron un precioso broche con una muñequita-profesora, que yo prometí llevar siempre, un libro maravilloso sobre el río Miño con una fotografía increíble y escrito en castellano y portugués... Me dedicaron unas emocionantes palabras...(Yo con la lagrimita en el ojo)... Me dedicaron canciones... (Y yo con la lagrimita...)...Yo también canté con ellos...

En fin... Un día fantástico y emocionante que perdurará para siempre en nuestra memoria y en nuestros corazones...
¡Muchas gracias a todos!!!



VER FOTOS CLICANDO AQUÍ
VER RUTA EN WIKILOC

mércores, 1 de xuño de 2011

"La Flor Más Grande Del Mundo" José Saramago

El próximo domingo, dia 5 de Junio se celebra El Día Mundial del Medio Ambiente, una acción promovida por Naciones Unidas para atraer nuestra atención sobre la necesidad de cuidar este “Planeta azul” en el que vivimos...

Yo voy a unir la celebración de la entrada anterior: La feria del Libro, con ésta del próximo domingo...
Y lo voy a hacer con unas sabias palabras, sobre los libros y la lectura... 
Unas palabras,  de un hombre, Premio Nobel de Literatura: José Saramago

 "El hombre más sabio que he conocido en toda mi vida no sabía leer ni escribir".

"Todo el mundo me dice que tengo que hacer ejercicio. Que es bueno para mi salud. Pero nunca he escuchado a nadie que le diga a un deportista: tienes que leer".

"Hay quien se pasa la vida entera leyendo, sin conseguir nunca ir más allá de la lectura, se quedan pegados a la página, no entienden que las palabras son sólo piedras puestas atravesando la corriente de un río. Si están allí es para que podamos llegar a la otra margen, la otra margen es lo que importa".

 "Me gustaría escribir un libro feliz; yo tengo todos los elementos para ser un hombre feliz; pero sencillamente no puedo. Sin embargo hay una cosa que sí me hace feliz, y es decir lo que pienso".

"Y si las historias para niños fueran de lectura obligatoria para los adultos??
Seríamos realmente capaces de aprender lo que, desde hace tanto tiempo venimos enseñando??"

JOSÉ SARAMAGO

...Y con un cuento maravilloso: “La Flor más Grande del Mundo”... También de José Saramago.


domingo, 29 de maio de 2011

La Feria del Libro

Todos los años por esta época se celebra en Madrid La Feria del Libro.
Y también, todos los años, son muchas las personas, amantes de la lectura, o no, que se acercan hasta el Paseo de Coches del Parque de El Retiro para pasear, curiosear, adquirir libros, e incluso  ver y charlar con sus escritores favoritos.

Pues de todos es sabido que uno de los encantos de la feria del libro es que muchos escritores acuden a las casetas allí instaladas, y si tú quieres que tu autor, o autores favoritos estampen un autógrafo en una de sus obras, puedes llevarla ya contigo o adquirirla allí para tal ocasión.
Este año han pasado ya por El Retiro Eduardo Punset, Eduardo Mendoza, Almudena Grandes, Carmen Posadas, Maruja Torres, Eduardo Mendicutti, Juan José Millás... Entre otros...

Pero en la feria del libro, no sólo se presentan autores y sus libros, sino que también se organizan charlas abiertas a todo el público sobre diversos temas, talleres de poesía, así como también hay actividades dirigidas al público infantil y juvenil.

Así que si os coincide estar por Madrid estos días no dudéis de pasar y pasear por El Parque de El Retiro... Siempre es interesante y tiene su encanto, pero no hay duda que en estos momentos... Más...

martes, 17 de maio de 2011

Dia das Letras Galegas

Hoxe, 17 de maio, festexamos en Galicia o día das Letras Galegas…
Unha celebración instituída pola Real Academia Galega para homenaxear a aquelas persoas que destaquen pola súa creación literaria en lingua galega, ou polos seus actos en defensa do noso idioma... A única condición é que ten que facer 10 anos, polo menos desde o seu pasamento...
A primeira persoa homenaxeada, en maio de 1963 foi a nosa grande poetisa Rosalía de Castro.Precisamente celebramos hoxe o día das Letras Galegas pois foi un 17 de maio cando se imprimiu o seu libro “Poemas Gallegos”.
O ano pasado foi Uxío Novoneyra, e este ano homenaxeamos a Lois Pereiro, de quen a RAG resalta que “cartografou coma ninguén o labirinto do mundo contemporáneo conciliando para tal fin o individualismo escéptico coa tradición demoledora do expresionismo centroeuropeo"
Lois Pereiro naceu en Monforte de Lemos en 1958 e morreu na Coruña en 1996, vítima da Sida, e despois de sufrir tremendamente por culpa da enfermidade producida polo aceite de “colza” desnaturalizado.
Traballou como tradutor de alemán, francés e inglés de dobraxe de cine e de series de televisión...
Estivo en contacto cun grupo de poetas e participou na creación de varias antoloxías como “De amor e desamor” I e II e colaborou en varias revistas entre elas a revista "Loia".

Mentres viviu, só publicou dous poemarios: “Poemas” e “Poesía última de amor e enfermidade”. Despois da súa morte publicouse “Poemas para unha Loia”.
Aquí deixo unha mostra da súa poesía...

 Tristemente convivo coa túa ausencia
sobrevivo á distancia que nos nega
mentres bordeo a fronteira entre dous mundos
sen decidir cal deles pode darme
a calma que me esixo para amarte
sen sufrir pola túa indiferencia
a miña retirada preventiva
dunha batalla que xa sei perdida
resolto a non entrar xamais en ti
pero non á tortura de evitarte.
........................................................................................................................................................................
 Somentes
 intentaba conseguir
 deixar na terra
 algo de min que me sobrevivise
 sabendo que deberia ter sabido
 impedirme a min mesmo
 descubrir que só fun un interludio
 atroz entre dous muros de silencio
 só puiden evitar vivindo á sombra
 inocularlle para sempre a quen amaba
 doses letais do amor que envelenaba
 a súa alma cunha dor eterna
 sustituíndo o desexo polo exilio
 iniciei a viaxe sen retorno
 deixándome levar sen resistencia
 ó fondo dunha interna
 aniquilación chea de nostalxia.

martes, 10 de maio de 2011

Dia Mundial del Lupus

Hoy día 10 de mayo se dedica una especial atención en todo el mundo al Lupus:
Una enfermedad autoinmune y que “ataca” diferentes órganos del cuerpo…
Es considerada autoinmune porque el sistema inmunológico no reconoce alguna parte de nuestro organismo y comienza a rechazarlo mediante un exceso de anticuerpos , que producen inflamación, afectando a todo el organismo… Llegando a provocar incluso la muerte…

 Su nombre viene dado por ciertas manchas que aparecen en algunas personas con la enfermedad, que se parecen a ciertas manchas presentes en las personas mordidas por los lobos... Lupus, en latin: lobo...


Sin embargo el símbolo a nivel mundial del Lupus es... Una mariposa... Un animal bello... pero la enfermedad, no lo es...

No sólo es una enfermedad, hoy por hoy sin cura, sino también de difícil diagnóstico…
Por lo tanto, hay todavía una gran necesidad de información, tanto por parte de la clase médica, como por la sociedad en general.
La gente necesita saber más, para una mejora en la salud de los enfermos con esta patología, y para evitar la discriminación y los prejuicios con respecto a esta enfermedad y a los que la padecen…

PARA SABER MÁS 

luns, 2 de maio de 2011

¿Por qué "Camelia Branca do ar"?

Cuando comencé con el blog, no sabía qué título ponerle, qué nombre darle...
Al final, me decidí por "Camelia Branca do Ar" porque siempre me ha gustado la poesía de Federico García Lorca y sobretodo los seis poemas que nuestro genial autor compuso en mi lengua materna: el gallego...
Y de uno de elos: "Madrigal a cibda de Santiago" se encuentra el verso que da título al blog:


                                     MADRIGAL A CIBDA DE SANTIAGO
                                                      Chove en Santiago
                                                      meu doce amor.
                                                      Camelia branca do ar
                                                      brila entebrecida ô sol.
                                                      Chove en Santiago
                                                      na noite escura.
                                                      Herbas de prata e de sono
                                                      cobren a valeira lúa.
                                                      Olla a choiva pol-a rúa,
                                                      laio de pedra e cristal.
                                                     Olla no vento esvaído
                                                     soma e cinza do teu mar.
                                                     Soma e cinza do teu mar
                                                     Santiago, lonxe do sol.
                                                    Ãgoa da mañán anterga
                                                    trema no meu corazón.
                                                    Federico García Lorca

mércores, 20 de abril de 2011

Otra Visión de Federico García Lorca

Federico García Lorca, uno de los grandes poetas de nuestra literatura nació en Fuente Vaqueros, un pueblo de Granada, el 5 de junio de 1898-año en que España perdió sus posesiones en Ultramar. Su madre, Vicenta Lorca Romero, había sido durante un tiempo maestra de escuela, y su padre, Federico García Rodríguez, cultivaba remolacha y tabaco.
 En 1909, cuando Federico tenía once años, toda la familia se estableció en la ciudad de Granada, aunque seguiría pasando los veranos en el campo. Más tarde pasará grandes temporadas en Madrid y también realizará viajes al extranjero.
No podemos dejar sin nombrar su paso por la Residencia de Estudiantes de Madrid, en donde toma contacto con algunos de los personajes que más tarde, junto con el propio Federico, serán conocidos como “La Generación del 27”

Estilo y obra:
García Lorca escribió magistralmente no sólo obras poéticas “Poema del cante jondo”, “Romancero gitano”, “Poeta en Nueva York”…, sino también obra dramática “Bodas de sangre”, “Yerma”, “La casa de Bernarda Alba” y prosa “Mi pueblo y otros textos vegueros”…
En todas encontramos su gusto por los elementos tradicionales y una presencia casi constante de determinados símbolos con doble significado pero que que frecuentemente se refieren a la muerte: el agua, el caballo, la luna, los metales…Incluso sus metáforas relacionarán elementos opuestos de una misma realidad.

ENLACES:
WIKIPEDIA
CERVANTES VIRTUAL
Recitado del poema "La luna asoma" de Federico García Lorca

Leonard Cohen canta "Take this Waltz" basada en un poema de García Lorca.

martes, 19 de abril de 2011

Poema gallego de Federico García Lorca

Nuestro gran poeta Federico García Lorca, no sólo compuso esa maravillosa poesía suya en castellano , sino que también nos dejó a los gallego-parlantes 6  poemas en gallego, 6 perlas  que son un verdadero tesoro para todos.
Para el vídeo me ha centrado en la primera estrofa del que más me gusta de todos:

        Madrigal á cidá de Santiago

                                               Chove en Santiago                                                           
                                         meu doce amor.                                                               
                                      Camelia branca do ar                           
                                     brila entebrecida o sol.                      

                                      Chove en Santiago                             
                                      na noite escura.                                 
                                      Herbas de prata e de sono                 
                                      cobren a valeira lúa.                           

                                      Olla a choiva pola rúa,                       
                                      laio de pedra e cristal.                       
                                      Olla o vento esvaído                          
                                      soma e cinza do teu mar.                  

                                     Soma e cinza do teu mar                   
                                     Santiago, lonxe do sol.                      
                                     Agoa da mañán anterga                    
                trema no meu corazón.

sábado, 16 de abril de 2011

Autoestima y valoración de uno mismo

Estos días, sin yo quererlo, me ha tocado hablar mucho sobre la autoestima y el valorarse uno mismo...
Gente que se encuentra en una mala situación laboral, pero no puede decirlo a nadie, personas con alguna enfermedad crónica que ven cómo sus relaciones personales se deterioran, cómo son ignoradas para promocionar en sus puestos de trabajo, alumnos y alumnas mías, con algo que los diferencia de los demás, y que piensan que son rechazados por los otros, o que incluso se ríen de ellos...

Y a mí me ha tocado estar ahí, dando ánimos, aconsejando...

A mí, que como sabéis bien, los que me conocéis, me cuesta mucho, por mi timidez,expresar todo lo que yo quisiera...
Pero son estas situaciones las que hacen que pueda dar lo mejor de mi...
y, no sé porqué, siempre acuden a mí, en busca de consuelo...

Y buscando, qué decir o aconsejar, me he encontrado con estos vídeos, que pienso que pueden ayudar a levantar la moral y elevar la autoestima sea cual sea nuestro problema...

¡Que los disfrutéis!

GLADIATOR: este vídeo lo vi por primera vez en el blog "Lúpus, um blogue sobre a doença", de Tony Madureira, un amigo portugués, que está haciendo una gran labor,para dar a conocer esta enfermedad y así ver si se evitan la discriminación y los preconceptos que hay en la sociedad para con los portadores de esta enfermedad, y también escuchando y hablando con la gente que padece esta enfermedad, intentando siempre animarlas a no tirar la toalla, a seguir en la lucha... 

Ya entonces el vídeo me impactó, y estoy totalmente de acuerdo con lo que en él se dice: todos luchamos por algo en la vida, pero hay que superar obstáculos, perseverar e insistir... Tener espectativas de cara al futuro, a pesar de las vueltas que el destino nos tenga preparadas...Ya que la vida es una batalla...




EL MALTRATO "SUTIL":
A pesar de lo que nos digan tenemos que ser nosotras mismas... Hay que ser auténticas, sin tener miedo de ello...




CUENTO: Hay que buscar en nuestro interior lo que realmente somos...

sábado, 9 de abril de 2011

Brahms

Brahms
(1833-1897)


Johannes Brahms fue un excelente pianista y compositor alemán de música clásica del Romanticismo. Entre sus obras orquestales se encuentran distintas sinfonías y oberturas. Sin embargo las piezas más populares del compositor han sido las Danzas Húngaras. Quizás la más conocida es la número 5.

venres, 8 de abril de 2011

Wolfgang Amadeus Mozart

Wolfgang Amadeus Mozart, considerado como uno de los músicos más influyentes y destacados de la historia, nació en Salzburgo, Austria, el 27 de enero de 1756 y murió en Viena, Austria, el 5 de diciembre de 1791
Su obra, abarca todos los géneros musicales de su época y alcanza más de seiscientas composiciones, en su mayoría reconocidas como obras maestras de la música, logrando una popularidad y difusión universales.

Ya desde su niñez más temprana, Mozart mostró una capacidad prodigiosa en el dominio de instrumentos de teclado y del violín. Con tan solo cinco años ya componía obras musicales y sus interpretaciones eran del aprecio de la aristocracia y realeza europea. A los diecisiete años fue contratado como músico en la corte de Salzburgo. Su ansia de buscar una posición mejor le llevó a viajar por toda Europa., mas siempre componiendo de forma prolífica.
Finalmente, tras ser despedido de su puesto en la corte, decidió instalarse en Viena, ciudad donde alcanzó la fama que mantuvo el resto de su vida, a pesar de pasar por situaciones financieras difíciles.

Mozart siempre aprendía vorazmente de otros músicos y desarrolló un esplendor y una madurez de estilo que abarcó desde la luz y la elegancia, a la oscuridad y la pasión.

En sus años finales, compuso muchas de sus sinfonías, conciertos y óperas más conocidas.

Las circunstancias de su temprana muerte han sido objeto de numerosas especulaciones y elevada a la categoría de mito.

PARA SABER MÁS
 
 

luns, 4 de abril de 2011

Debut teatral

En nuestro debut teatral representamos con títeres "Caperucita" para los peques del cole.
Todas las actrices estaban muy ilusionadas, y también algo nerviosas. Pero el público reaccionó tan bien, que al final quedaron entusiasmadas.....
Además el volver a esa ala del colegio se les vinieron a la mente muchos recuerdos de cuando ellos tenían esa edad y correteaban por esos pasillos...
¡Qué tiempos aquellos!!!