
E co debullar dos anos,
Dos meses e dos días,
Miro en fite os acontecementos
Pasar e deambular.
A paisaxe é fermosa ao meu redor,
Pero, o camiño polo que piso,
Non ten chan para facer resoar
O meu cansado paso.
Por iso, todo é silencio ao meu carón.
E é entón que a imaxe do mar aparece,
Coas túas pegadas na area.
Para encher de saudade
O meu corazón.
Este poema e moi bonito.
ResponderEliminarme encanta el poema
ResponderEliminar