lunes, 30 de diciembre de 2013

Feliz 2014: Mellores Días Virán!!!

E o ano, pouco a pouco, vaise despedindo, levando todo o que nos aconteceu: momentos felices, alegrías e tristuras, pensamentos e desexos, historias de chegadas, encontros, e tamén de despedidas... De todo un pouco... Un ano en que fixemos plans, soñamos e continuamos este noso camiño na vida... Triunfamos ou ficamos derrotados, mais non podemos reclamar de perdas, obstáculos e pedras no camiño, de chuvas e desafíos, porque iso é a vida...

E así, aos poucos, o ano vaise despedindo, pero coa seguridade de que aquí estaremos e seguiremos a andar polos carreiros da vida, confiando en que neste novo ano que está aquí xa ás portas, neste 2014 mellores días virán!!!
Este é o meu desexo para todos vós, amigos e lectores de Camelia Branca Do Ar: Que 2014 veña cargado de novas metas, novos soños, novas enerxías para realizar esas conquistas, de vitorias e alegrías, de sabedoría e de moita PAZ! ¡Feliz 2014!!!

lunes, 23 de diciembre de 2013

¡Si, É Nadal! ¡Feliz Nadal De Paz!

¡É Nadal! ¡Feliz Nadal!!!
Si, é Nadal, esa época en que O Mundo enteiro fai votos para unha vida mellor.
Si, é Nadal, pero eu quería que non fose só  hoxe.  
Nadal, por que non pode ser sempre?
Porque Nadal é moito máis que árbores, grilandas, agasallos e luces...
Hai quen di que somos feitos para a felicidade, para a paz e para a bondade... E é nestes tempos que estamos a vivir cando nos decatamos realmente de que así é.
Nadal tamén é o espírito de amizade e de compartir que debe brillar o ano enteiro. É o dar e tamén o recibir, é bondade e tamén respecto, é a esperanza nun mundo mellor.
Eu penso que é sempre Nadal onde haxa esperanza de paz e a ledicia de simplemente ser e vivir. Porque a Vida, aínda que non veña envolta en papel de regalo, non cabe dúbida de que é un agasallo.
É Nadal cada vez que aquecemos con tenrura os corazóns daqueles que nos acompañan na nosa camiñada pola vida. É Nadal cada vez que sorrimos e descubrimos con alegría aquelas luces que levamos gardadas dentro de nós e sacámolas fóra para iluminar o noso camiño e o daqueles que connosco van.
Por iso é o desexo de Camelia Branca Do Ar que todos manteñamos brillante o espírito do Nadal, agora e sempre e que cada paso no camiño nos leve ata a PAZ!
CLICAR NA FOTO PARA VER UNHA PRESENTACIÓN DE NADAL
https://2dd17efb-a-62cb3a1a-s-sites.googlegroups.com/site/mcmoledogz/Feliz%20Nadalcame13.swf?attachauth=ANoY7coylekdm1s1RDwEpGr3s7jMrfL72BA32Le9HAdF1awKIJUO0TXH6SODNs27rpEpIJcSKylWOwRKrDItxtft_ZSyLytUWUNdUmrV148KGbrbUWPQZyhIAV4KGDpJZ6HVt_R7DfXxL0PifAVLpdgj50n5Ol65HDRIOXN869fz_Hux9VTPyquNiwC5JFgX6_c7A1rAzdtqeG6336NDiZ3novPHip_eOQ%3D%3D&attredirects=0
 ¡Si, é Nadal! ¡Feliz Nadal!

viernes, 20 de diciembre de 2013

A Ledicia Da Túa Presencia, Laura!

E parecía que hoxe era un día máis. Un día como outro calquera, de levantarse e ir traballar. Un día máis.
Pero resulta que era o último día do trimestre. Eu non quería pensar, estaba calma, tranquila...
Pero comezaron as celebracións, as músicas...
E vós non estabades alí...
E comezaron a chegar os antigos alumnos, todos feitos un sorriso, a falar coas súas profes... E vós, os meus, hoxe, non estabades alí, na miña nova escola...
E eu que quería non pensar... Que quería facerme a dura... Comecei a recordar aqueles días xuntos... Aquela última nosa chocolatada na escola, o voso benfacer, o voso entusiasmo... Comecei a ver as vosas caras, os vosos sorrisos... E, claro, a emoción loitaba por manifestarse... Mas vós non estabades alí...
E cando a melancolía xa parecía terse apoderado da miña persoa, entón apareciches ti, coa túa espigada apariencia, cada día máis preto do ceo... Apareciches ti, Laura, toda sorrisos alí a mirar para min!
E entón, sí, coa túa presencia e co teu abrazo desapareceron a nubes da tristura e contigo chegou a sol da ledicia a iluminar o meu día!

domingo, 15 de diciembre de 2013

Sol Na Cidade, Alfombra Nos Pés

E hoxe está un día espléndido na cidade.
Un ceo sen nubes, tranquilo, deixa lucir o sol en todo o seu esplendor.
Así a súa capa de raios de luz esténdese sobre os edificios, sobre o río, sobre os parques...
Un día así fai moito ben! Á nosa saúde e tamén ó noso espírito! 
Precisamos sentir calor... O calor do sol, o calor da amizade, o calor dun bico, o calor dun abrazo...Precisamos sacudir de enriba nosa o frío destes días, o frío das ausencias, o frío das envexas, antes de que nos chegue máis dentro, antes de que nos chegue á alma.
Mentres, alí, nos parques e xardíns, as árbores continúan a cubrir o chan con esa alfombra chea das variadas colores con que o Outono nos agasalla, e que, eu, camiñante persistente, piso unha e outra vez para sentir o seu ruxerruxe musical, baixo os meus pés.

lunes, 9 de diciembre de 2013

Bonita Viaxe En Compañía

Que bonita foi esa viaxe!
Unha viaxe moi sinxela, dirás ti...
Si, unha viaxe moi sinxela,
E aínda así, marabillosa!
Adorei coñecer eses teus lugares
Onde a túa alma saudosa
Busca refuxio e sosego
Neses momentos tan duros
Que ás veces che toca pasar.

A serra onde ti, 
Alma de gustos sinxelos,
Atopas a felicidade
Cun libro nas mans,
Música no ar a sonar
E os raios do sol por compañía.
Por iso só podo dicir:
Bonita a paisaxe,
A confianza
E a compañía!

viernes, 6 de diciembre de 2013

Nelson Mandela In Memoriam

O meu cariño, admiración e respecto ao Líder Nelson Mandela!
Morreu Nelson Rolihlahla Mandela  e o mundo ficou máis pobre. Pero como el dicía:
«Debemos promover valor onde hai medo, promover a paz onde hai conflito e a esperanza onde hai desespero.» 
Por iso eu teño a esperanza de que as súas palabras continuarán vivas e aínda que unha grande persoa partiu, a súa luz continuará a iluminar por sempre o noso planeta.
Un planeta que está cheo de vida, con momentos e persoas que nos fascinan e nos marcan para sempre. E sen dúbida, Madiba é un deses seres humanos especiais. Un home que loitou pola liberdade dos seus e de todos. Un home que sufriu penalidades e castigos, pero que nunca tirou a toalla, nunca desistiu. E, sobre todo, un home que soubo perdoar.
Símbolo da loita contra o Apartheid e merecido Premio Nobel da Paz, levou esperanza a milleiros de persoas, non só no seu país senón tamén no mundo enteiro, sempre facendo o ben.
Como xa dixen, a súa persoa xa non está no medio de nós, pero si as súas palabras: 
“A morte é inevitable. Cando un home fixo o que considera o seu deber para o seu pobo e o seu país, pode descansar en paz. Creo que eu teño feito ese esforzo, e é por iso, entón, que durmirei pola eternidade,"
"Non hai nada como a liberdade."
... Ata sempre Madiba! Descansa xa en paz!

miércoles, 4 de diciembre de 2013

Estar En Posesión Da Verdade?

Algunha vez xa lles aconteceu coñecer
persoas que parece que están sempre
en posesión da verdade?
Refírome a esa xente que, se fale do que se fale, elas teñen que levar sempre a voz cantante. Elas parece que coñecen e dominan todos os temas, non importa cales eles sexan. Sempre son as primeiras a falar e tamén son as que teñen a última palabra. Aínda que, na maioría dos casos, despois,  revélanse incompetentes e erradas nas súas opinións, o cal parece non incomodalas en absoluto pois continúan sempre a comportarse da mesma maneira antisocial sen emendarse nin mudar a súa forma de ser.
Fago esta pregunta porque é que ultimamente parece que este tipo de persoas son as que están a chegar, de unha forma ou de outra á miña vida... Claro que non depende de min que continúen a estar presentes nas miñas actividades, pois de ser así, xa tería tomado medidas para non contar con a compañía desta clase de seres humanos.
Falo destas persoas que, cheguen a onde cheguen, queren ser as raíñas da festa e non se importan dos que xa lá estaban cando elas chegan. Así, arramplan con todo o que se lles poña por diante, con tal de facer a súa santa vontade. E, o que é peor aínda, ás veces actúan así co beneplácito de algúns, seres mediocres, que non miran máis alá do seu nariz e que necesitan estar ao pairo desta calaña.
Quen me coñece sabe que, debido ao meu carácter tímido, eu non son así en absoluto e que non me gusta nada esta clase de individuos. Mais, como digo, infelizmente, ás veces, temos que convivir con eles aínda que non queiramos... 
Que saiban que, tanto os que así se comportan, como os que os aplauden e rin as súas grazas, teñen o meu total rexeitamento.
Penso que cando chegamos de novos a un lugar, primeiro temos que observar o que sucede, e sobre todo respectar os usos e costumes e non pasar por riba de calquera a calquera prezo con tal de ter o protagonismo.
Mais tal parece que nesta nosa sociedade actual os valores de sempre xa non se estilan... 
Unha pena que así sexa! Non pensan?

miércoles, 27 de noviembre de 2013

Momentos Secretos, Insustituíbles, Inesquecibles

E hoxe para min é un dia de lembranzas. De volver a vista atrás e ollar aqueles instantes únicos, de sentimentos intensos que acontecen só unha vez na vida.
Si, porque ás veces, así, sen telo pensado, aparecen feitos, que descobren dentro de nós facetas que non sabiamos, que nos revolucionan o sentido e fan que novas formas de ollar a vida se mostren ante nós.
Son instantes máxicos, claro que si! Eles lanzan o noso corazón a bater dunha forma apresada e tola, sen control.
Momentos que queremos sentir unha e outra vez e que cando desaparecen, nubes caprichosas, viaxeiras no ceo azul, pesan dolorosamente na distancia... 
Mas a lembranza, caracola de son de mar interior, está aí, infíltrase, descarada no pensamento e fai que saibamos que serán inesquecibles e insustituíbles. 
E sempre serán o noso segredo. 
Aninha-me a sorrir junto ao teu peito,
Arranca-me dos pântanos da vida.

lunes, 25 de noviembre de 2013

Eliminación da Violencia Contra As mulleres

O 25 de novembro está considerado O Día Internacional da Eliminación da Violencia contra as Mulleres. A esta data engadíuselle o chamado Día Laranxa, o 25 de cada mes, a fin de destacar todas as actividades levadas a cabo en relación coa prevención e erradicación da violencia contra as mulleres non só unha vez ao ano.
 
Pois de todos é sabido que a violencia, os malos tratos e o abuso afectan a todas horas as mulleres de todos os lugares e dos máis variados orixes. Hai veces en que o ataque provén de persoas descoñecidas, pero tamén hai mulleres que sofren abusos por parte de persoas próximas a elas.
Esta violencia é frecuentemente física pero non debemos esquecer o maltrato psicolóxico coa terrible carga de dor emocional que iso provoca.

Debemos polo tanto estar atentos aos signos de violencia física, con secuelas máis ou menos visibles, e, sobre todo, vixiar a queixa silenciosa da vítima do acoso moral que vai minando as forzas, poucas o moitas, de quen o sofre.

E actualmente, a pesar das medidas que se toman, e de toda a información que existe ao respecto, parece que en vez de ser menos os casos, o número de vítimas vai en aumento. E o que é paradóxico, ou polo menos a min, así mo parece, é que se producen moitos abusos entre parellas xóvenes onde o mozo crese amo da súa noiva e chega a impoñer unha serie de condicións totalmente autoritarias e desmedidas, que en caso de seren incumpridas, terminan moitas veces en maltrato físico.
E o que a min me parece incrible, é que unha rapaza de hoxe en día acepte unha relación con alguén que impón a súa lei, e que lle di como ha de comportarse, con quen pode ou non saír, a onde pode ir ou non, como debe vestir, etc. E o que aínda é peor, é que a maioría destas mozas consideran que ese comportamento por parte das súas parellas é debido ao amor que senten por elas, e non atenden a razóns cando se lles advirte do que en realidade está a pasar…
E eu pregúntome entón: ¿Será por iso que din que o amor é cego???

jueves, 21 de noviembre de 2013

Sorpresa E Paixón Dun Bico

O día era lindo e o sol raiaba no alto do ceo.
A túa presenza enchía a miña alma
E eu xa estaba feliz e non esperaba nada máis...
Pero así, sen pensar,
Nun repente dun instante
Chegou o teu bico.
Un bico de sorpresa,                                      
Un bico apresado,                                                       
Un bico desesperado
Que fixo descompasar o meu corazón.
E eu respondín                               
Un bico nervioso
Mas tamén un bico decidido.
Un bico que fixo desequilibrar 
A túa cautela...
E adorei o gusto dos teus beizos.
E adorei a túa lingua na miña.
E adorei...
E adorei...
E adorei... A túa paixón!

jueves, 14 de noviembre de 2013

Na Memoria Para Sempre

Hai momentos na nosa vida que quedan gravados na memoria para sempre.
Hai veces, non sabemos por que, non podemos esquecer datas, feitos, paisaxes, persoas... 
Un instante, unha fervenza, unha música, un sorriso, unha palabra, un ollar, un arrecendo, unha flor...
Que fican aí connosco para sempre!

jueves, 7 de noviembre de 2013

Música, Un Bico De Saudade

É Outono.
Leva días a chover e chover.
Ríos de auga sen fin.
Hoxe, a tarde está morriñenta
E eu morriñosa.
Lentamente, a escuridade
Vai tomando conta da cidade.
E eu, na miña xanela,
Ollo a xente correr
Tapada, agochada,
Ao abrigo dos paraugas.
De lonxe chega unha música
Aos meus oídos.
E con ela, un bico de saudade,
Que moi de vagar,
Na miña meixela vense pousar.

sábado, 2 de noviembre de 2013

Unha Amizade Fiel Dura Por Sempre

Dicía Antonio Machado:
"A flor máis fermosa perde un día a súa beleza. Pero unha amizade fiel dura por sempre."
Eu tamén penso o mesmo que o noso grande poeta... Pero tamén se me dá por cavilar que amizades así hai moi poucas... 
Infelizmente no mundo materialista de hoxe co que máis nos encontramos é con persoas que o que persiguen é simplemente o propio beneficio. 
Entón búscante, fanse “amigos” teus porque precisan de algo que ti tes, para eles medraren de algunha maneira... Mas cando xa conseguiron o pouco, ou o moito que ti podías ofrecer, ou cando aparece no horizonte outro “amigo” que lles proporciona outras ou mellores posibilidades que contigo non atopan, alá que marchan coa nova adquisición deixándote a ti atrás, tirado coma un trapo que xa non serve para nada. 
E o peor non é ese “abandono”. O peor é a sensación de desprezo que che queda de ter sido “usado” sen ti darte conta. Porque ti por ese amigo dabas todo... Porque ti pensabas que a amizade era de verdade... Pero resulta que non o era...    
E así é a vida...

jueves, 31 de octubre de 2013

Samaín: Unha Noite Máxica

Hai quen di que hoxe é o día, ou mellor a noite das bruxas, e tamén a noite dos mortos.
Eu prefiro pensar que todas as noites na Terra son máxicas... Prefiro imaxinar a Terra como un lugar máxico, iso si! Cheo de sementes máxicas, de palabras enlazadas que bailan unhas coas outras e que nos falan de Vida!!!

jueves, 24 de octubre de 2013

Lendo "O Andamento Dos Dias"

Tony, gústame moito o teu libro “O Andamento dos Dias”.
Gústame o seu contido e gústame esa túa maneira de escribir. Unha maneira sinxela que pode parecer fácil a quen está a ler, pero que eu sei como é de difícil expresar así todos os sentimentos que viven dentro de nós e que loitan por saír. E ti fas iso: deixar que os sentimentos voen libres, ou tal vez non tan libres, xa que eles foron pousarse nas follas do teu libro... E no teu libro achamos moitas das cousas que nos preocupan: a sociedade, a xuventude, a saúde, a dor, a doenza... Tantas...
     E moitas outras que nos gustan: o Amor, a Familia, a Amizade..., e, claro, a Música...     E os que estamos a ler, sabemos moi ben que son as túas vivencias, mais tal parece que tamén son as nosas, ata o punto de identificármonos coas túas palabras que nos fan moitas veces exclamar: Ah... pero se iso tamén me pasa a min!
Por iso, aconsello vivamente a lectura de “O Andamento dos Dias” a todas as persoas!!!
E a ti, Tony, muitos parabéns!! E também muito obrigada por partilhares assim os teus estados de espírito...
E já sabes: ficamos a aguardar o próximo!

jueves, 17 de octubre de 2013

Música No Chan A Cada Pisada

É outono. As árbores comezan a deixar marchar as follas que as cobren. Elas déixanse levar collidas da man polo vento. Algunhas voan lonxe, moi lonxe... Outras teñen unha viaxe máis curta e póusanse ao pé do mesmo tronco que ata aí as sustentaba... Non queren fuxir, esa é a súa casa... E xuntas unhas coas outras van formando esa sonora alfombra de tantas tonalidades... Ai, como me gusta perder os meus pés na suavidade dese tapete colorido mentres resoa nos meus oídos esa música que vai xurdindo do chan a cada pasada e a cada pisada...

jueves, 10 de octubre de 2013

Amizade Despois Do Neboeiro

Hai veces en que así, sen pensar, chegan á nosa vida cousas boas. Feitos, encontros que non tiñamos pensado e que, por esas pasadas que nos xoga o destino, márcannos para sempre.
Amizades que xorden tras a sinuosa capa do neboeiro que cubre unha cidade, nun día que non tiñamos que estar alí...
Lazos de cariño que continuarán aí con nós e que nos fan lucir o sorriso que levamos sempre no rostro.  

sábado, 5 de octubre de 2013

sábado, 28 de septiembre de 2013

Tarde De Chuva, Tarde Musical



E hoxe choveu a tarde toda.
Mais as tardes de chuva tamén son interesantes.
Ás veces non teñen nada de aburridas.
Quedar na casa sen nada facer, ollar pola xanela e ver a xente a correr debaixo dos seus paraugas, ollar as pingas de auga cair devagar, escoitar o repiqueteo da chuva no cristal, mirar as follas das árbores danzar no ar movidas polo vento e escapar coma tolas lonxe do seu tronco... 
E logo, claro... Está a música... Esa música que me gusta tanto... A miña música de sempre... Ou as novas músicas, esas músicas que agora coñezo e que adoro desde xa.
E hoxe, pois si, foi unha tarde moi musical... 
Todo un concerto no último sábado de setembro que ficará por sempre na miña memoria.

viernes, 20 de septiembre de 2013

O Andamento Dos Días, Jorge Madureira

Mañá 21 de setembro, na cidade portuguesa de Marco de Canaveses o meu amigo Tony Madureira, do que xa teño falado algunha vez no blogue, vai facer a presentación do seu primeiro libro: “O Andamento Dos Días”.

É este un título moi suxerente na miña opinión. Gustoume moito xa desde o primeiro minuto que souben que ese ía ser o nome da primeira obra do meu amigo Portugués.
E nel, Jorge Madureira, o verdadeiro nome do autor, expresa o que el chama “a vivencia das emocións”... Esas emocións que sentimos no decorrer dos días, na nosa vida cotidiana...
E desde o blogue Camelia Branca Do Ar queremos unirnos a todos os amigos de Tony, e a todos os amantes dos libros e desexarlle o maior dos éxitos nesta súa primeira andadura polo mundo da publicación literaria. 
MUITO BOA SORTE TONY! LÁ ESTAREMOS!

sábado, 7 de septiembre de 2013

Unha Axudiña Ilumina A Nosa Viaxe

E si, é certo que, como dixen no post anterior, ás veces temos que enfrontar a vida pola nosa conta... Pero seguro que todos concordan comigo en que é mellor ter unha axudiña, unha man  amiga que comparta connosco o peso da maleta que cargamos nesta viaxe que é a vida.
Alguén que camiñe á nosa beira e axude a non ver tan escura a nosa senda, alguén que coa su presenza ilumine o roteiro por onde imos pisar.

domingo, 1 de septiembre de 2013

Enfrontar Desafíos E Lutar sen Axuda

Hai veces que nos toca estar sos, aceptar os desafíos e enfrontar o que nos veña por diante sen axuda de ninguén... E velaí o tedes: aí está el, consigo mesmo, a loitar contra o vento, a loitar contra as ondas do mar...

Pero non teñades medo, el non desiste, non se rende... El xa é todo un vencedor!

miércoles, 28 de agosto de 2013

O Meu Cariño: 30.000 Visitas!

E hoxe, este blogue, Camelia Branca Do Ar, un blogue que naceu sen ningunha pretensión, simplemente a de expresar emocións, chegou ás 30.000 visitas. Por iso deixo a todos os que fazedes que día a día este blogue siga vivo todo o meu cariño!Moitas Grazas!

viernes, 23 de agosto de 2013

O Sol Ou Mancha Amarela?

Estes días de verán, en que por fin o sol raiou con todo o seu esplendor, foron días de disfrutar da praia pero tamén de relaxados paseos por sendas sombrías, rodeadas de frondosas árbores que refrescaban o noso lento camiñar.
E é unha ledicia contemplar a marabillosa paleta de cores que nos ofrece a natureza nesta estación tan tola que nos tocou en sorte este ano.
E por destacar, vou deixar esta imaxe amarela dos xirasoles, que me fan lembrar aquelas palabras de Pablo Picasso:
“Hai persoas que transforman o sol nunha simple mancha amarela, pero tamén hai aquelas que fan de unha simple mancha amarela o propio sol.”

martes, 13 de agosto de 2013

Ofrenda Floral Peregrina 2013

E como todos os anos no segundo sábado de Agosto dan comezo as festas de verán da cidade de Pontevedra, as Festas Da Peregrina.
E a primeira actividade, despois do pregón é o traslado da carroza da Virxe ata o Santuario da Nosa Señora Do Santo Refuxio, como tamén se coñece a igrexa onde se venera a Virxen Peregrina. E, como non podía ser menos, aquí estamos nós a cumplir a tradición de participar na ofrenda de flores á Virxen Peregrina.
Xa vos contei outros anos que a miña filla máis vella, que por razóns de traballo vive en Sevilla, chega estes días a propósito a Pontevedra para cumprir esta tradición na que leva participando desde os dous anos de idade.
Xa no día anterior toca preparar a roupa, pasar o ferro a enaguas e camisas, dispoñer zapatos, medias e adobíos... Deixando para o mesmo sábado a recollida das flores que imos ofrecer. 
E xa na mañá do sábado, resultou que o sol, que en toda a semana non visitara Pontevedra, pois presentouse en todo o seu explendor, coa súa dourada capa de raios extendida sobre a cidade.
Aínda así o desfile levouse sen moitos agobios de calor e despois de escoitar o pregón, e coa algarabía do público asistente e a música das comparsas e agrupacións folklóricas, a comitiva iniciou a súa marcha desde a Praza de Mugartegui recorrendo lugares tan espectaculares para o visitante como a Praza da Verdura, a Praza da Leña, A Ferrería...
Un dos momentos máis emocionantes é cando chegamos diante do Santuario, coa praza chea de persoas espectantes, e presenciamos con elas, a difícil subida da carroza ao Santuario.
E unha vez cumprida a nosa misión de deixar a nosa ofrenda, aos pés da nosa Padroeira, unímonos á alegría reinante na cidade do Lérez polo comezo da semana grande das festas. 
E, desde o blogue Camelia Branca Do Ar quero invitarvos a que visitedes Pontevedra, sempre paga a pena... E como xa dicía unha antiga cantiga galega:
Eu si vou a Pontevedra,
non vou por ver os soldados,
vou por ver A Peregrina
a dos pendentes dourados

martes, 6 de agosto de 2013

Sentimentos De Ánimo E Conforto

A vida ás veces preséntanos duras probas como son as perdas de seres queridos...Perdas que nos deixan con arrepíos no corazón e que só o calor do amor pode facer aquecer de novo.
E é que a vida é así tan inxusta que nesas situacións eu quixera ter unha variña máxica e poder escorrentar ou desfacer todos os problemas, infelicidades e tristuras das persoas que están a pasar ese amargo trago para así aliviar a súa dor. Pero, infelizmente, non existe o tal artiluxio...
E tamén nesas circunstancias non sei moito o que dicir, non encontro as palabras para expresar o que sinto dentro de min..
E é que, como xa dicía Sigmund Freud "Existen momentos na vida da xente, en que as palabras perden o sentido ou parecen inútiles e, por mais que a xente pense nunha forma de emprega-las, elas parecen non servir. Entón a xente non di nada, apenas sente."
Por iso, eu, deixo agora os meus sentimentos de pesar pero tamén de ánimo e conforto para todas aquelas persoas que están a sentir a perda de un amigo, de un ser querido...

viernes, 2 de agosto de 2013

Eu Tiña Unha Vida


Eu tiña unha vida
E ti chegaches a ela...

Ti, sí, ti,
Sorriso de neve cálido no teu rostro...
Ti, sí, ti,
Traendo arrepíos
Salgados de auga
Alá xunta o mar...
                                                             Alá...                                                             
Onde o balbordo das ondas
Contra as rochas ao chocar
Non deixaban oír o meu corazón.
El, do meu peito quería pular
Ao sentir o meu corpo,
Ávido de ti,
Responder ao teu bicar
E desexar a ti
Por enteiro se entregar.

jueves, 25 de julio de 2013

Homenaxe Ás Víctimas Do Descarrilamento De Tren En Santiago De Compostela

Cada noite eu chorando pensaba……
Que esta noite tan grande non fora,
Que durase……e durase antre tanto
Que a noite das penas
Me envolve loitosa.

.........................................................
Desde estonces busquei as tiniebras
Mais negras e fondas,
E busqueinas en vano, que sempre
Tras da noite topaba ca aurora……
So en min mesma buscando no oscuro
I entrando na sombra,
Vin a noite que nunca se acaba
Na miña alma soia.

Rosalía De Castro: Follas Novas

sábado, 20 de julio de 2013

Pedras E Atrancos No Camiño

Hai veces na vida que nos toca camiñar entre pedras, fentos, silvas e outros atrancos. Isso moléstanos, tropezamos, imos máis devagar, pero non desistimos da nosa viaxe!

martes, 16 de julio de 2013

Ledicia De Encontro Inesperado Sen Sentirte

Ledicia!
Ledicia da túa imaxe,
Viaxeira de um coche fugaz, nos meus olhos.

Encontro inesperado e emotivo!
E ti, que sabes da miña ansia de ti,
Ti, que sabes das miñas ganas
de tocar a tua pel,
achegácheste a min
igual que unha estrela rutilante!
Mas eu, 
estatua de mármore momentânea,
non o fixen... 
Só ollaba para ti,
Com esas olladas que o din todo.
Todo o que a boca non fala...
E eu só ollaba,
Apagando con sorrisos o lume interior
Que berraba para que eu 
estirase o brazo,
Estirase a man, 
para tocarte e sentir ...
Sentirte.....
Mas... Non o fixen...
E Eu non te sentín...

jueves, 11 de julio de 2013

Berrar O Segredo Do Teu Nome

O teu nome..
Ai o teu nome!

Quixera berrar o teu nome
Forte, moi forte,
Alto, moi alto...
Decir a berros ese nome 
que adoro!
Mas non o digo
Nin a media voz,
Nin en susurros...
Non ouso nin sequera soletrealo!
E así, deste xeito,
El fica alá...                                           
Gardado no fondo 
do meu corazón
Ata que um dia,
Num berro da miña alma impaciente,
sópreo ao vento,
E entón xa nunca máis
será Um segredo!
O meu Segredo!

miércoles, 3 de julio de 2013

O Mar Continúa Alí

O mar...
Lembras amor?
Él continúa o seu vaivén incesante
arriba e abaixo.
Él ven a romper contra as rochas...
Esas mesmas rochas que saben do noso primeiro bico.

Esas rochas que saben 
da tua ansia loca de min...
Das túas palabras emocionadas...
Do teu fío de voz,
rouca de pasión...
Do meu arrepío 
ao roce dos teus dedos...
Da resposta 
que o meu corpo quería dar...
Si... é verdade... 
O mar continúa alí...
A rocha continua alí...
Só ti e mais eu,
malpocados viaxeiros da saudade,
ai!, non estamos...

jueves, 27 de junio de 2013

Palabras A Mis Niños De 6º B

Y ya pusimos fin a una etapa de la vida, la vuestra y la mía.
Y aunque ha pasado poco tiempo, la nostalgia va entrando poco a poco en mí.
Estos últimos días en el cole, al entrar en el aula, vacía de vuestra presencia, toda una ola de sentimientos me invadía al pensar que todo lo vivido aquí por vosotros y por mí, ya no se volverá a repetir. Pero simpre estaréis en mi recuerdo todos y cada uno de vosotros:
El perfeccionismo, la originalidad y la inventiva de Aldara, que me mantenían siempre maravillada, la perspicacia de Antón y su sonrisa pícara al pillar mis palabras irónicas, las dotes organizativas de Laura llevadas a cabo con una sonrisa, la dulce mirada de Dalila que me envolvía en una caricia, la alegría y vitalidad de Javier, el ir y venir de Jorge en un vaivén nervioso cuando tenía que hablar, las palabras animosas de Carmen, con su melena siempre al viento, la genialidad de Aarón en sus dibujos y en su forma de vestir, siempre elegante, siempre in, la mirada enigmática de María siguiéndome por el aula, los buenos deseos de Almudena para el fin de semana, el pozo de sabiduría de Eduardo y su apasionada forma de exponer los temas, las anécdotas de Jose con sus perros y su oveja, los abrazos de Sara nada más entrar por la puerta y su constante aporte musical para el blog y para el aula, el buen hacer, tanto literario, como social, de nuestro delegado Joel, siempre amable y alegre para todo, la ansiedad y vivacidad de Andrea, la suavidad de las palabras de Juan, el entusiasmo y vitalidad de Helena siempre dispuesta para todo, la tranquilidad de Ismael, el cariño de Sandra y su visión diferente del Mundo y de la Vida, el encanto y la dulzura de la sonrisa y los abrazos de Isabel, la simpatía y eficiencia de Nicolás, siempre responsable y acertado, la vitalidad de Tomás, la risa contagiosa de Uxío, el entusiasmo con que Anxo acometía todas las tareas, la rapidez, originalidad y brillantez de Uxía... Vuestro cariño Y los abrazos y los besos sobre todo de este último mes... Y todos esos detalles que vosotros y yo sabemos... Que nos unieron cada día...
 
Quiero agradeceros vuestras palabras que me llenan de emoción siempre que las leo... Me gustan mucho, por eso, por emotivas, y porque veo que os expresasteis como yo traté de enseñaros, y, al verlas, creo que lo conseguí...   Muchas gracias por haberme dejado ser vuesta profe estos dos últimos años, de verdad que fue todo un privilegio... Sois una clase maravillosa. Y como decimos siempre, este no es un adiós... Es un hasta siempre... Y nos seguiremos viendo andando por el mundo...