miércoles, 27 de junio de 2012

Soñar E Vivir A Vida


E  Shakespeare xa daquela dicía:
"Nós somos do tecido do que son feitos os soños”...
Por iso eu penso que nunca podemos deixar de soñar...
Pero tamén opino que só cos soños non chega...
Hai que vivir... Vivir é o que é  de veras importante!

Por iso: vive a vida!!!!!!!


sábado, 23 de junio de 2012

Na Noite De San Xoán


E mañá é San Xoán o que quere dicir que esta noite milleiros de fogueiras estarán acesas por toda Galicia. É unha tradición antiga e que gusta a moita xente... 

Agora hai o costume de aproveitar o remate da fogueira para asar sardiñas, sobre todo, ou calquera outro peixe da nosa ría, e convidar a xantar a todos os presentes...
Pero iso é unha “moda” relativamente recente... De hai uns anos para acá...

Eu aínda teño moi fresca na miña memoria aquelas tardes de xuño en que os nenos e nenas do lugar onde ei me criei, nos reuniamos e alá iamos ao monte, que estaba perto, a buscar leña para facer a fogueira... Con que entusiasmo empezabamos e buscabamos as pólas máis longas para que así a cacharela fose máis alta e durase máis tempo ardendo...  Si, porque daquela eramos os rapaces os encargados de xuntar “o material” ao que se lle prendería lume despois de cear... Si, primeiro ceabamos na casa e logo iamos para “A Carballeira” e alí, xa en compaña dos nosos pais, nais, avós... Entón prendíase lume a todo alí “almacenado” e disposto en forma máis ou menos cónica... e cando xa o lume estaba baixo, entón saltabamos por riba para “purificarnos” ou para espantar as meigas, que... Seica... Habelas, hainas...
 
Mentres buscabamos a leña, tamén aproveitabamos para recoller as herbas que deixabamos toda a noite nun balde de auga, ao serán, para lavarnos ao día seguinte con aquela auga que arrecendía marabillosamente con toda aquela mestura... Había algunhas destas herbas verdadeiramente difíciles de conseguir , sobre todo se o tempo non tiña sido moi húmido...  Que sorriso de triunfo se pintaba nas nosas facianas cando dabamos con algunha delas...

Agora aqueles tempos de apañar leña e de buscar herbas xa pasaron...

Pero hoxe a noite... Hai que ir saltar por riba da fogueira!!! Hai que botar fóra a tristura do inverno e o pesadelo este da crise... 

Meigas fóra!!!!!!

martes, 12 de junio de 2012

Vivir A Paixón No Amor


Nun post anterior falaba eu  sobre a paixón... Pois hoxe apetéceme volver sobre o tema...
Hai quen pensa que paixón é distinto de amor... Que estar apaixonado é moi diferente de estar namorado, de sentir amor por outra persoa... E eu pregúntome.... É así de verdade? Por qué non pode existir paixón no amor???
Eu négome a pensar que se eu amo ... Non poida sentir paixón... Se eu amo a alguén, quero que ese alguén sexa a miña paixón... De feito, eu así o creo e de feito así o sinto...

Hai quen di que a paixón é un anhelo desordenado e confuso, mentres que no amor todo é claro e organizado... Tamén hai quen pensa que a paixón é un impulso torpe, cego, que, se se refina, pode chegar a ser desexo... Pero que non pasa de aí, e que axiña escapa do noso control e é efímero...

Pois, aínda sendo así, eu quero todo iso... Anhelo, impulso, confusión, desexo... No amor todo vale e non hai que ficar parados... Hai que buscar sempre o mellor... E se iso supón unha revolución interior que trastoca todo o noso mundo anterior... Non debemos dubidar e temos que lanzarnos a vivir de cheo esa paixón, sen deixarnos acobardar por medos e recelos e moito menos por temer deixar atrás unha vida tranquila, sí, pero monótona...
Por iso se ti sentes paixón: Adiante! Lánzate a vivila!!!! Que como di o refrán: A vida son dous días!!! 

martes, 5 de junio de 2012

Se Precisas De Min, Grita O Meu Nome Ao Vento


E na nosa vida  aí están sempre os amigos... Nos momentos doces e tamén presentes para nós cando os necesitamos...   
E nós tamén estamos sempre ai para eles... Coas nosas mans para axudar fisicamente... Coas nosas palabras para animar psiquicamente... 
Quen me coñece sabe que a min, sobre todo, gústame moito escoitar ... Escoitar a quen precisa soltar as súas penas ao ar... A quen necesita lanzar os seus desabafos sabendo que hai alguén que os recolle... 
E mesmo aínda que ás veces a miña resposta sexa o silencio, eles saben que eu estou aí... E a miña presenza  ao  seu carón mentres eles guindan fóra de si as súas mágoas é algo que, segundo me din, reconforta moito... 

E a ti que sempre estás aí... A ti, sí, a ti que es unha persoa amiga, xa sabes... 
Eu dígoche como naquel proverbio chinés:

"Toda vez que precises de min grita o meu nome ao vento que el me traerá o recado..."
...E sabes que eu... Alí estarei... Onde queira que ti esteas!!!